Badgastenkerkje

Studio JP, Wijk aan Zee

Categorie: Artikelen (page 1 of 3)

Wie was jij…?

Een Zen koan is een onoplosbaar raadsel, een levensvraag met een paradox die gebruikt wordt in het Boeddhisme om meer inzicht te verkrijgen. Er is een heel beroemde koan die zo gaat: “Wie was jij oorspronkelijk, nog voordat je vader en moeder jou hadden verwekt? Oftewel: wie was jij voordat je werd geboren?

Dat is een vreemde vraag he? Net zo’n vreemde vraag als: hoe zou het zijn om in slaap te vallen en nooit meer wakker te worden? Of: hoe zou het zijn om zonder dat je bent gaan slapen wakker te worden? (zoals toen je verwekt/geboren werd!)

Een vertaald gedeelte van She said she said een nummer van The Beatles, hierboven uitgevoerd door de Nederlandse Analogues. Het is geschreven door John Lennon:

“Zij zei: ik weet hoe het is om dood te zijn
Ik weet wat het is om verdrietig te zijn
En zij geeft me het gevoel dat ik nooit geboren ben
Toen ik nog een jochie was, was alles nog in orde
Alles was in orde
John Lennon, 1965

Iedere iemand is een ik

Het is nogal mysterieus. En als je dit soort vragen begint te onderzoeken dan wordt je bestaan alsmaar vreemder. Vreemd, omdat je er bent terwijl je er net zo makkelijk niet had kunnen zijn. Als je ouders elkaar nou niet ontmoet zouden hebben, zou jij dan bestaan? Of als je ouders verliefd waren geworden op iemand anders en dan kinderen hadden gekregen, zou jij nu dan één van die kinderen zijn? Natúúrlijk zou jij dat zijn! Zie je dat je alleen maar een jij kunt zijn als je een iemand bent. Maar iedere iemand is een jij. Iedere iemand is een ik. Iedereen ervaart die ik op dezelfde manier. Het is precies hetzelfde gevoel net zoals blauw op iedere plek dezelfde kleur is.

The Beatles wordt gezien als de eerste band met vier individuele persoonlijkheden die alle vier een bepalend deel van het gehele bandkarakter waren. Dus iets anders als een zanger met een begeleidingsband. Zowel hun individuele persoonlijkheden als de gezamenlijke was bijzonder krachtig. Zij waren veel eigener én elkaar aanvullender dan welke groep ook. Paul mc Cartney zegt: we waren 4 hoeken van een vierkant als je er eentje zou weghalen stortte het vierkant in. Vriend van de band Eric Clapton: "ze waren nog hechter dan een gezinnetje, inclusief de wreedheden die daar mee gepaard kunnen gaan." De band / groep de Beatles wordt ook weleens omschreven als zijnde één persoonlijkheid met vier verschillende aspecten; de 4 karakters van de leden. De zeggingskracht was enorm, vooral van aanvankelijk rationeel onbegrijpelijke nummers als She said, I am the walrus, Lucy in the sky en Strawberry fields. Men zocht en vond verborgen betekenissen en aanwijzingen in de nummers die de fab four er niet eens in hadden gestopt.  Hun populariteit was feitelijk groter dan die van Jezus liet John Lennon zich eens ontvallen. Hoe drukker Amerikaanse en Britse kerkleiders zich hierover opwonden des te meer benadrukten zij de relevantie van John Lennon's woorden. De Beatles konden ternauwernood ontsnappen aan een gijzeling van het toenmalige Filipijnse regime. Hun uitwerking op de muziek, de mode, het denken, het bewustzijn was ongelooflijk. De fascinatie voor de groep werd zo groot dat je zou kunnen spreken van één godheid met acht armen en vier gezichten. Drummer Ringo Starr: "Wat het ook was, in die jaren dat we er in zaten, toen begrepen we het."  "I am he as you are he as you are me as we are all together" The Beatles in het nummer I am the walrus 

‘Acht armen om je vast te houden’ was de werktitel voor het Beatles album dat uiteindelijk de titel ‘Help’ kreeg. The ‘fab four’ als 1 persoon met 8 armen.

Hindu godheid afgebeeld met vele gezichten en armen

Dit ik, deze ik-heid is het meest fundamentele gegeven in mensen en in het universum. Onze ik komt vanuit de centrale ik net zoals een individuele twijg vanuit een dikkere tak komt van een grote boom. Daarom heeft een beeld van een Hindu-god zoveel armen en gezichten. Al die armen zijn de armen van het goddelijke en al die gezichten zijn de verschillende maskers of anders gezegd gezichtspunten van god.

Materie is niet solide

“Met andere woorden” , zei de Engelse filosoof A. Watts, ” er is helemaal niets om je zorgen over te maken. Het belangrijkste van wat jij bent is volkomen onverwoestbaar.”
Ons komen en gaan, ons geluk en onze tegenslagen zijn allemaal een soort van 3D virtueel mistig nevelen-spel. En hoe meer we over de wereld te weten komen hoe doorzichtiger deze lijkt te worden.

Zo zijn de deeltjes waaruit atomen bestaan eigenlijk helemaal geen vaste deeltjes. De basis van onze materie wordt niet gevormd door vaste stevige ‘bolletjes’ maar door vortexen, wervelingen. En de afstand tussen de deeltjes onderling is zo groot dat een atoom voor het overgrote deel bestaat uit… (puntje puntje puntje zwarte bolletjes)… uit leegte.

Als je kijkt naar rook in een zonnestraal

De ‘harde realiteit’ is zweverig, beweeglijk, doorzichtig, ongrijpbaar. Alles in de wereld heeft de kenmerken van rook. Als je kijkt naar rook in een zonnestraal is de rook vol met wervelingen, vormen, kringels, mooie bewegingen. En dan… verdwijnt het. Zo is het met alles.

Aan de ene kant

Met deze stand van zaken kun je op twee verschillende manieren omgaan. Aan de ene kant kun je het zien als beroerd. Je hebt al deze gevoelens van liefde, verbondenheid en plezier, maar uiteindelijk vallen je tanden eruit, worden je ogen minder, krijg je kanker of levercirrose en valt het allemaal uit elkaar. Wat is dat toch jammer!
Je kunt dan maar besluiten om je zo min mogelijk aan dingen te hechten. Niet ten volle deel te nemen aan het leven. En het leven op een armlengte afstand te houden, net zoals een gekrenkt geliefde dat kan doen.

Aan de andere kant

Aan de andere kant kun je de kringelende rook zien als iets ongelooflijk moois. Met dien verstande dat je niet probeert om erop te gaan leunen. Je kunt het zien als iets wonderbaarlijks zo lang je niet je best doet om het langer te rekken, het te vangen of er grip op probeert te krijgen. Dat is hoe je het stuk maakt. De aard van vorm is zo dat er helemaal niets is waarop je zou kunnen leunen, of wat je zou kunnen vasthouden of handhaven.

Wanneer je dat kunt zien dan is de wereld van vormen heel mooi. Zodra je het los kunt laten. Wanneer Boeddhistische filosofen het hebben over loslaten, betekent dat gewoon: meegaan met dit hele gebeuren en niet proberen om verandering tegen te houden. En wanneer je dat doet, dan kun je je permitteren om er in mee te gaan. Dan kun je je veroorloven om verwikkeld te raken in het leven en verliefd te worden, en bij allerlei dingen betrokken te raken. Je kunt je het veroorloven zodra je ziet dat het eigenlijk een illusie is.

Hier is het woord maya essentieel. Ja, maya betekent ‘illusie’, maar het betekent ook, magie, kunst, schets en meting. Onze Nederlandse woorden materie en materieel zijn verwant aan maya. Maar wanneer wij vandaag de dag materie zeggen, dan bedoelen wij iets heel reëels en helemaal niet iets denkbeeldigs.

Meetkunde is denkbeeldig; je kunt een meter niet oppakken

Welnu, meetkunde is zeker een illusie, want nergens zie je centimeters op de grond liggen. Je ziet geen meter. Je kunt een meter niet oppakken. Kilometers, valuta, hectares en uren zijn in feite denkbeeldig, net zoals het zelf. Het ware zelf is geen materie. In de Engelse taal heet materie ‘matter’: IT doesn’t matter. HET heeft geen materie. HET doet er niet toe.

Dat betekent dat het geen bepaald doel heeft. Het heeft helemaal geen doel nodig om te bestaan. Voor welk doel zou het moeten bestaan? Het belangrijkste in het universum is hetgene dat geen materie is. The most important thing is the thing that doesn’t matter. Dat ene dat volslagen en compleet nutteloos is en dat niemand kan vinden.

Namasté. Ik groet het licht in u.

Mediteren is heel sterk biochemisch proces

Dr. Pierre Capel, professor emeritus bij de universiteit van Utrecht: “Mediteren is niet vaag en zweverig, maar  is een heel sterk biochemisch proces waarmee je direct aan de knoppen van het DNA regelmechanisme kunt draaien en zo genen aan en uit kan zetten.

Op zeer veel niveaus beïnvloedt mediteren  allerlei lichaamsprocessen. Zo verandert de doorbloeding in de hersenen binnen een paar minuten. Andere neurotransmitters worden gevormd en hersengebieden die betrokken zijn bij het starten van de stressrespons, krijgen een andere activiteit.

De grote hormoonfabriek, de hypofyse, gaat een heel ander patroon aan hormonen produceren. Deze twintig minuten innerlijke rust zorgen er ook voor dat de transcriptiefactor activiteit weer in neutraal wordt gezet, waardoor de negatieve effecten van stress geneutraliseerd worden. Het duurt ongeveer vierentwintig uur, voordat alle transcriptiefactoren weer die oververhitte toestand hebben bereikt. Dus als men iedere dag even twintig minuten die innerlijke rust opzoekt, dan is er nog steeds stress, maar het beschadigende effect hiervan is weggenomen, ” aldus prof Capel in een artikel in Academy magazine, editie 2019.

“Gevoelens hebben een onvoorstelbaar sterke werking op het ontstaan en verloop van allerlei ziekten en aandoeningen, zoals onvruchtbaarheid, aderverkalking, depressie, tumoren, diabetes etc., maar ook bij symptomen als pijn en angst. Sport, yoga en meditatie kunnen hierbij een enorme positieve verandering teweeg brengen.” 

Meditatie voorkomt aderverkalking en niet een klein beetje

In het volgende filmpje legt Pierre Capel uit hoe je met meditatie aderverkalking kunt beperken: https://youtu.be/jWU4a1z7tyM

In het filmpje zegt hij o.a.: “Gaan we nu mediteren dan veranderen we zodanig de transcriptiefactoren die nodig zijn voor deze gekke cytokine dat die in hun productie naar beneden gaan en dat die plaquevorming veel minder en veel minder wordt. Want uiteindelijk geeft die plaque een beschadiging van de bloedvatwand waardoor stolling optreedt en op die manier een afsluiting van een vat een hartaanval ontstaat en mediteren kan dit een heel eind voorkomen.”

Mediteren beïnvloedt veel lichaamsprocessen. Zo is op deze scan te zien dat de doorbloeding in de hersenen binnen een paar minuten verandert.

In de geneeskunde zijn de laatste eeuw ziekteprocessen steeds beter in kaart gebracht. Het resultaat is fantastisch, complexe moleculen zijn ontrafeld en de meest geavanceerde metingen kunnen worden gedaan. Maar omdat gevoelens wel reëel maar niet materieel zijn, vallen ze snel buiten een moleculaire aanpak waardoor hun invloed op het ontstaan en verloop van ziekten onderschat wordt.
Nu de moleculair biologische werking van gevoelens steeds duidelijker wordt, hoeft een patiënt niet langer alleen maar gezien te worden als lichaam, maar wordt hij weer een compleet persoon.

Pierre Capel is emeritus hoogleraar experimentele immunologie aan de Universiteit Utrecht. Naast jarenlange fundamentele en moleculair biologische research binnen het vakgebied van de immunologie, heeft hij ook gewerkt aan de ontwikkeling van nieuwe therapieën en inzichten op het gebied van beenmerg- en niertransplantatie en het ontwikkelen van op antistof gebaseerde immunotherapieën. De laatste jaren heeft hij de biochemische achtergrond van sport, yoga en meditatie bestudeerd. Hij houdt over dit onderwerp regelmatig lezingen en gastcolleges in binnen- en buitenland.

Kruip vrijdagavond in een klassieke rieten strandkorf of ga lekker liggen op een mat (zelf meenemen) en luister naar de klank van de zingende schalen in het Badgastenkerkje. Vaak zeggen deelnemers na afloop: “een weldaad.”

Waarvan krijg jij er zin in?

Met down to earth zijn , bedoelen we dat iemand realistisch is, de feiten onder ogen ziet en praktisch is. Aan de andere kant ben je een dromer en een fantast wanneer je met je hoofd in de wolken bent. En dat terwijl sinds eeuwenlang het beeld van de hemel, de woonplaats van God en de overledenen en dus de zetel van ultieme realiteit wordt gesymboliseerd als een situatie waar iedereen zweeft in het hemelruim.

De aarde is altijd in de lucht is geweest. En ruimte is net zo reëel als alles wat solide is.

Would you know my name if I saw you in heaven  (Tears in heaven, Eric Clapton
Ik heb hier een brief voor mijn moeder, die hoog in de hemel is, deze brief bind ik vast aan mijn vlieger tot zij hem ontvangt zij die ik mis. (refrein van Andre Hazes sr dat honderdduizenden Nederlanders kunnen zingen)
Going up to the spirit in the sky, that's where I'm gonna go when I die ( millionseller/evergreen van Norman Greenbaum)
Voortdurende zweverigheid: geldkoersen, rentetarieven, huizenprijzen: geld.

Dichtheid en expansie zijn twee polen van hetzelfde spectrum. Net zoals de kleuren violet en rood. Het kapitalisme is er trots op en het wordt ook verweten dat het materialistisch is, hoewel wijzelf liever zeggen dat we nuchter zijn, praktisch en doelmatig.

Wanneer we echt met beide benen op de grond staan dan is praktisch zijn: geld verdienen. En dat terwijl er niets zweverigers is dan beurskoersen, huizenprijzen,rentetarieven en niets abstracter, ongrijpbaarder, oncontroleerbaarder en on-substantiëler is dan het bank-beurs-boekhoud systeem dat wij kennen als geld.

We zijn idioot genoeg om het overbodig maken van banen een probleem te noemen met de naam werkeloosheid

De kern van het probleem van de beschaving of die nu Amerikaans, Duits, Engels, Chinees of Japans is, is dat we onze systemen van symbolen en omschrijvingen verwarren met de echte, of natuurlijke wereld, het geld met de rijkdom, de berekeningen met de feiten, de gedachten met de dingen, de ideeën met de gebeurtenissen, we verwarren het ego met het organisme en de landkaart met het gebied.

Het is eigenlijk onmogelijk om dit in woorden uit te leggen want met schrijven of spreken ben je nog steeds in de dimensie van symbolen, zelfs al gebruik je fysieke klanken en lijnen op papier of lettertjes op een scherm waarvan je zou kunnen zeggen dat dit fysieke vormen zijn, gemaakt van materiaal, blijft dit toch bij een filosofisch concept dat – toch weer-, een symbool is. Net zoals je niet kunt drinken van het woord ‘water’, en net zoals een schip niet kan drijven op de formule H20.

Op een verbazingwekkend kinderachtige manier geloven mensen werkelijk dat geld noodzakelijk is. En zij zijn niet in staat het volgende simpele principe te begrijpen: Wanneer je technologieën ontwikkelt en het doel van die technologieën is steeds meer goederen en diensten en steeds minder zwoegende, ploeterende mensen. Dan ben je bezig met banen afschaffen. Werk overbodig te maken. Vervolgens zijn wij idioot genoeg om dit afschaffen van banen een probleem te noemen met de naam werkeloosheid.

Wat geeft jou de prikkel?

Wat geeft jou de prikkel? Waarvan krijg jij er zin in? Wat voor situatie zou jij willen? Wat zou je gaan doen wanneer geld geen rol speelde? Op welke manier zou je graag willen leven?

Doe dat en vergeet het geld.

Wanneer je iets doet waar je van geniet en het vol overgave doet, kun je er na een tijdje heel goed in worden en er geld mee verdienen. Veel mensen vinden hun hart en verbinding tijdens een coachingstraject bij een burn-out of na een diagnose van de oncoloog.

Een depressie, een burn out en vaak ook kanker als welvaartsziekte is de natuur die aangeeft dat het tijd voor je is om te veranderen. Zo komen mensen soms pas tot leven wanneer ze denken of weten binnenkort dood te gaan.

Welvarende mensen begrijpen vaak meer van geld maken en geld opstapelen dan van het gebruiken en genieten ervan. Het lukt hen niet om werkelijk te leven want ze zijn de hele tijd bezig met zich voorbereiden om te gaan leven. Als je denkt dat aan geld komen het belangrijkste is dan ben je je hele leven bezig je tijd te verdoen. Je bent dingen aan het doen waar je geen zin in hebt om maar te kunnen leven. Het is een manier om dingen te blijven doen waar je geen zin in hebt.

Als je iets doet met je hart dan noemen we het een hobby. Als je van je hobby je werk maakt en het op een gegeven moment niet zo leuk meer vindt dan mag je het werk noemen. ;-)

Zachte realiteit

‘Wie naar buiten kijkt droomt, wie naar binnen kijkt wordt wakker.’

Moderne wetenschap en oude wijsheid stemmen tegenwoordig overeen in hun beschrijving van de wereld…

…de wereld is een weefsel van verschijnselen bestaande uit energie en bewustzijn. Je zou Madonna’s oude hit Material Girl kunnen actualiseren: I am an energetical girl and i live in an energetical world. Het oude idee dat de basis van de wereld bestaat uit materie, is door de wetenschap achterhaald. De dingen die we vergeten zijn kunnen we opnieuw leren. We are Reloading lost data.

Basis van de wereld niet ‘spul’ maar energie

Uit onderzoek blijkt dat materie bestaat uit lege ruimte met daarin een aantal piepkleine deeltjes die eigenlijk een soort vortexen zijn, wervelingen. Deze ‘deeltjes’ zijn in feite zichtbare energie. Het universum is niet gemaakt van ‘iets’. Het bestaat niet uit ‘spul’ , het bestaat uit energie.

Volgens de moderne natuurkunde is onze wereld, hoewel die echt en ‘vast’ lijkt, in werkelijkheid een denkbeeldige levenssfeer waarvan de kenmerken veranderen naargelang de psyche van degene die ernaar kijkt. Wat?

Ja wat wij zien als werkelijkheid is volgens de moderne wetenschap een illusoire, ingebeelde, imaginaire, virtuele sfeer die niet los van ons staat maar alles te maken heeft met de manier waarop wij er naar kijken. Wat wij er van verwachten. Wat wij er in zien. Wat wij ervoor voelen. Deze werkelijkheidswerking uit zich onder meer op manieren die wij placebo/nocebo effect noemen, ideopatisch (onbekende oorzaak), toeval 1, synchroniciteit, de wet van Murphy, spontane/ onverklaarbare genezing, toeval 2, of: wonder.

Waarschijnlijkheidsstaat – feitelijke staat

De wereld bestaat dus uit energie. En dankzij onderzoekingen in de kwantumfysica zijn een aantal fascinerende eigenschappen van energie aan het licht gekomen.

Bij het observeren van zo’n piepklein ‘deeltje’ bijvoorbeeld blijkt het onmogelijk om tegelijkertijd zowel de snelheid als de plaats van dat deeltje vast te stellen. Omdat alleen al het waarnemen van de snelheid of de locatie tot gevolg heeft dat het deeltje van de waarschijnlijkheidsstaat overgaat in de feitelijke staat. Alle andere kenmerken zijn op dat moment niet meer dan waarschijnlijkheden.

Anders gezegd: energie heeft bepaalde tendensen. Op het ogenblik dat we naar een van die tendensen kijken , manifesteert die zich, terwijl alle andere tendensen latent blijven.
Dit zou je kunnen vergelijken met het leren kennen van een mens. Als je iemand boos maakt, is op dat moment zijn ‘tendens’ om aardig te zijn onzichtbaar. Je zou kunnen zeggen dat energie weet wanneer ze geobserveerd wordt en zich dan gedraagt volgens onze verwachtingen. Energie reageert op ons. Zij heeft bewustzijn.

Daarom wordt er gezegd dat moderne wetenschap en oude wijsheid overeenstemmen in hun beschrijving van de wereld als een droom; een weefsel van verschijnselen, bestaande uit energie en bewustzijn.

Is realiteit vast en zeker?

Realiteit kan nogal ongrijpbaar zijn, letterlijk een bewegend doel. Wij zijn gewend om realiteit te zien als iets dat vast is en zeker. Maar is de realiteit wel vast en zeker zoals wij altijd hebben aangenomen? Hoe verhouden geest en materie zich tot elkaar?

Muziek- en natuurkundige Ralph Rousseau geportretteerd als Sir Isaac Newton

Eeuwenlang waren er twee verschillende manieren waarop het universum werd bestudeerd: materie en geest. Met dank aan René Descartes en Sir Isaac Newton. Het onderzoek naar materie, de materiële wereld, werd geacht de ware wetenschap te zijn. De objectieve, neutrale buitenwereld kon worden berekend en in zekere mate worden voorspeld. Maar het innerlijke rijk van de geest vond men te onvoorspelbaar en te ingewikkeld en deze werd daarom maar overgelaten aan de autoriteit van de kerk. En in de medische wereld worden lichaam en geest tijdens de opleiding al gescheiden. Geest (psychologie) en lichaam worden letterlijk apart gezet in verschillende gebouwen.

De natuurkunde van Newton gaat over het voorspelbare. Het bekijkt het universum alsof het een enorme machine is of een gigantisch uurwerk. Maar wanneer je energie wilt bestuderen, de gebeurtenissen in de immateriële wereld voorbij ruimte en tijd, en het gedrag van atomen ( de bouwstenen van alles in het fysieke universum) dan kom je in het gebied van de kwantumfysica. En het blijkt dat het er in deze minuscule subatomaire wereld van elektronen en fotonen totaal anders aan toe gaat dan in de veel grotere wereld van appels, voetballen en de maan die ons zo vertrouwd is.

Atomen: hoe beter je er naar kijkt des te vager het wordt

Toen kwantumfysici steeds nauwkeuriger gingen kijken bleek dat hoe meer je inzoomt op een atoom des te vager en onduidelijker het wordt, tot het punt dat het atoom zo goed als verdwijnt. De wetenschappers zeggen dat atomen 99,99999999999999999 procent lege ruimte zijn.

Model van het atoom door de jaren heen…

Maar die ruimte is niet echt leeg, die is in feite gevuld met energie. Specifieker gezegd: het bestaat uit een enorm palet energie- frequenties die een met elkaar verbonden veld van informatie vormen.
Dat betekent dat het ons bekende universum en ieder ding daarin -ongeacht hoe solide, zwaar of hard die materie lijkt te zijn- in essentie energie en informatie is. Dit is een wetenschappelijk feit.

In atomen is materie vluchtig: het ene moment is het er en dan is het verdwenen

Atomen bevatten een flinter materie, maar toen kwantum fysici dit probeerden te onderzoeken ontdekten zij iets heel vreemds: materie op deze schaal gedraagt zich totaal niet zoals de materie die wij kennen. Het gedraagt zich niet volgens Newton ‘s natuurkundige wetten. Ogenschijnlijk chaotisch, onvoorspelbaar.

En het heeft totaal maling aan de begrenzing van ruimte en tijd. Op dit ingezoomde sub-atomair niveau is materie een heel vluchtig fenomeen: het ene moment is het er en het volgende is het verdwenen. Het bestaat alleen als een tendens, een waarschijnlijkheid of een mogelijkheid. In kwantum bestaan er geen absolute materiële dingen.

Wetenschappers zagen ook dat zij het gedrag van subatomaire deeltjes konden beïnvloeden alleen maar door de deeltjes te observeren. De reden waarom de deeltjes komen en dan weer verdwijnen ( en ze komen en verdwijnen de hele tijd) is dat al deze deeltjes in feite gelijktijdig bestaan in een oneindige rij van mogelijkheden of waarschijnlijkheden binnen het onzichtbare en eindeloze kwantum-veld van energie.

Op de schaal van atomen gedraagt  materie zich totaal niet zoals de materie die wij kennen. Het gedraagt zich niet volgens Newton ’s natuurkundige wetten. Ogenschijnlijk chaotisch, onvoorspelbaar. 
Op dit ingezoomde sub-atomair niveau is materie een heel vluchtig fenomeen: het ene moment is het er en het volgende is het verdwenen. En het heeft totaal maling aan de begrenzing van ruimte en tijd.
Het is in kwantum-fysisch verband interessant om te zien dat meditatie is: op een niet specifieke plek in een niet specifieke tijd zijn.

Wij zijn niet onze gedachten en onze verhalen, wij zijn niet onze aangeleerde cultuur en onze kennis, wij zijn niet ons verleden, wij zijn niet de trauma's en successen die wij hebben ervaren. Wij zijn het bewustzijn waarin dit alles verschijnt.

Het Waarnemers-effect is de benaming van een bekend wetenschappelijk fenomeen. Het Zonder oordeel waarnemen is een bekende oeroude meditatietechniek. :-)

Waarnemers-effect: fysieke materie kan niet bestaan totdat wij het observeren

Alleen wanneer je als waarnemer aandacht focust op een locatie van een elektron verschijnt de elektron daadwerkelijk op die plek. Kijk vervolgens een andere kant op en de sub-atomische materie gaat weer over in energie. Dus volgens dit waarnemers-effect kan fysieke materie niet bestaan of zich niet manifesteren tot het moment waarop wij het observeren. Het moment waarop wij het opmerken en het onze aandacht geven. En wanneer wij er geen aandacht meer aan geven verdwijnt het, gaat het terug naar daar waar het uit voortkwam.

Materie is dus voortdurend aan het transformeren, aan het oscilleren , vibreren tussen het zich manifesteren in materie en het verdwijnen in energie. Volgens wetenschappers ongeveer 7.8 keer per minuut om preciezer te zijn. En omdat de menselijke waarneming dus intiem verbonden is met het gedrag en het verschijnen van materie zou je kunnen zeggen dat geest boven materie ‘mind over matter’ een kwantum-realiteit is.

Omdat alles wat wij in onze macro-wereld kunnen zien, alles wat wij kunnen aanraken, bestaat uit deze sub-atomische materie, doen in zekere zin ook wij -samen met alles wat er in onze wereld is -de hele tijd deze verdwijn- en verschijn truc.

Potentiële realiteiten tot leven brengen

En dus als het zo is dat sub-atomische deeltjes gelijktijdig bestaan op een oneindig aantal mogelijke plaatsen dan doen wij dat in zekere zin óók. En net zoals deze deeltjes overgaan van overal tegelijk zijn (als golf- of energie) naar een precies dáár zijn waar de waarnemer kijkt , op het ogenblik dat de waarnemer aandacht geeft (deeltje- of materie) zijn wij potentieel in staat om een oneindig aantal potentiële realiteiten fysiek tot leven te brengen.

We zijn niet alleen maar observanten, we zijn ook participanten (deelnemers) aan de realiteit.

Je kunt niets nieuws creëren vanuit het bekende

Er zijn wetenschappers zoals de Amerikaanse dr. Joe Dispenza die zeggen dat je de frequentie van de atomen en moleculen in je lichaam omhoog kunt brengen en gewaarwordingen en overtuigingen over jezelf kunt veranderen wanneer je een hogere emotionele creatieve gemoedstoestand omarmt zoals bezieling, dankbaarheid, kracht. Dan laat je je atomen sneller draaien, net zoals de bladen van een ventilator en ga je een sterker energieveld rondom je lichaam uitzenden wat invloed heeft op de materie in je lichaam. Je wordt dan meer energie en minder materie. Je wordt dan meer een golf en minder een deeltje.

Wanneer energie langzamer vibreert blijven deeltjes langere periodes in de fysieke realiteit. Bij een hogere vibratie zijn deeltjes meer energie dan materie omdat ze een kortere golflengte hebben.


Om een overtuiging of waarneming over jezelf of over je leven te veranderen moet je een besluit nemen met voldoende intentie die de hardware (aangeleerde) programma’s in je hersenen te boven gaat en ook sterker is dan de verslavende biochemische /hormonale drang om alsmaar binnen bekende emoties te blijven. Uit de cirkel komen van dezelfde gedachten / zelfde gevoelens/ zelfde fysieke, biochemische reacties.

Binnenkort op deze website meer over meditatie/intentie technieken in de medische wereld en de opmerkelijke resultaten in gezondheid en ontplooiing die dit teweeg brengt.

Ongeveer alles wat er is op de wereld vibreert. De planeet zelf vibreert. Alle materie bestaat uit atomen en deeltjes die constant in beweging zijn. Alles beweegt, vibreert, kronkelt en draait rond.
Geluid beïnvloedt materie en de cellen en moleculaire structuur in het menselijk lichaam. Cymatics laat heel duidelijk zien hoe geluid materie beïnvloedt.

“Meditatie kan honderden genen activeren, bijvoorbeeld die van tumor-suppressie”

Aan het slot van dit artikel internist/oncoloog Dr Mitchell Gaynor (1956-2015) aan het woord: “Zover we kunnen zien gebruikte iedere cultuur vroeger en nu overal ter wereld muziek als onderdeel van geneeskundige praktijken. Onze huidige cultuur is de enige die dat (bijna) niet doet. We zijn afgedwaald van de kracht van muziek en geluid. Het alsof je de smaak van zoet probeert te beschrijven aan iemand die geen smaak heeft. Dat is onmogelijk. Maar wanneer je meditaties doet dan kun je het wel voelen. En we kunnen het tegenwoordig ook meten op het niveau van genetische expressie. Er is een test die Heatmaps wordt genoemd die laat zien dat je tijdens meditatie en muziektherapie honderden genen kunt activeren. Bijvoorbeeld tumor-supressie.”

Vrije westen cultiveert wantrouwen en dwang

In veel culturen worden mensen opgevoed met wantrouwen naar anderen en naar zichzelf. Als kind leren we al onze gedachten, gevoelens en behoeften te controleren door middel van fysieke inspanning. Dit zorgt ervoor dat kaken en handen gespannen raken, dat er gefronst wordt om te concentreren, aan het hoofd gekrabbeld om te denken en gestaard en getuurd om te zien. De adem wordt ingehouden, het middenrif of de billen worden gespannen om gevoel te blokkeren. We leren ook dat het goed en eervol is om ingespannen moeite te doen op weg naar een beloning. “Als je maar hard genoeg werkt dan dwing je het af.”

Ook op het werk kan de controle dusdanig zijn dat er allerlei klachten en problemen ontstaan; gebrek aan bewegingsvrijheid, vrees om iets verkeerd te doen, te weinig tijd hebben voor het eigenlijke werk . Uiteindelijk worden ook in het “Vrije Westen” bedrijven, organisaties en landen bestuurd vanuit de vaste overtuiging dat de enige manier waarop mensen zich fatsoenlijk gedragen is door ze op allerlei manieren te controleren of te dwingen. Actuele voorbeelden hiervan zijn de als enorm ervaren registratiedruk (plicht om alles wat je doet te rapporteren en vast te leggen) en de sommen die worden opgelegd aan Harsco/Tata, de neiging tot dwingen en beperken van keuzevrijheid in de manier waarop we gezond willen worden en blijven.

Reeds een paar honderd jaar voor het begin van onze jaartelling wees de Chinese dichter / filosoof en een van de grondleggers van het taoïsme en zenboeddhisme Chuang-tzu er op dat problemen vooral veroorzaakt worden door degenen die er naar streven zichzelf en de wereld op dwangmatige wijze te verbeteren. ‘O Vrijheid – wat een misdaden worden er gepleegd in uw naam!’ Het idealisme van de Franse, Amerikaanse en Russische revoluties heeft vroeg of laat altijd geleid tot uitingen van geweld, die worden gerechtvaardigd door te zeggen dat ze het welzijn en de vrijheid dienen van de mensen die gemolesteerd worden.

De taoïstische les die men hier al lang geleden uit trok is dat mensen die zichzelf en elkaar niet vertrouwen ellende over zich afroepen. Zou -net zoals wantrouwen onderwezen, gecultiveerd en geexploiteerd wordt- dat ook kunnen met vertrouwen? Zolang we dingen proberen te forceren, fysiek of psychisch, om de wereld en onszelf te verbeteren, verspillen we energie die gebruikt kan worden voor dingen die mogelijk zijn.

Is het niet zo dat voorzitters van Veilig Verkeer Nederland herhaaldelijk met zeer hoge snelheid door de bebouwde kom raceden? Komen niet de actiefste actievoerders, die ijveren voor schonere lucht en strengere regels voor de industrie er rond voor uit dat zij stevige rokers zijn en thuis een houtkachel stoken? Werd de Noord Hollandse milieugedeputeerde, begaan met milieu en gezondheid, niet aangetroffen door het aktualiteitenprogramma Monitor, rokend in een Wijk aan Zeese bushalte en blijken de bemoeimannetjes van het homofobe Vaticaan dat eeuwenlang homofilie aan strenge banden probeert te leggen niet de ‘grootste gay community‘ ter wereld ?

“Het is voor compulsieve wereldverbeteraars moeilijk te zien dat de grote economische,- sociale,- en milieuproblemen van de wereld niet kunnen worden opgelost met alleen maar inspanning en techniek. De buitenstaander kan niet zomaar binnenvallen zoals Sinterklaas en alles even rechtzetten – in het bijzonder het soort outsider die wij zijn, die vergeten is dat hij een geheel is met de wereld. Zo iemand zal altijd ervaren worden als een bemoeimannetje en indringer. Waar hij precies heen wil dat weet hij eigenlijk niet en daarom weet iedereen dat hij telkens weer meer wil in ruil voor zijn kadootjes. Want als je weet wat je wilt en daarmee tevreden kunt zijn dan ben je te vertrouwen. Maar als je dat niet weet dan zijn je verlangens grenzeloos en is het totaal onduidelijk hoe ze met jou om moeten gaan. Iemand die niet weet hoe te genieten kan door niets tevreden worden gesteld.

Ik zeg niet dat Europese en Amerikaanse bedrijven gerund worden door inhalige boeven die leven op kosten van iedereen. Het punt wordt duidelijk -alleen als je er naar kunt kijken met zorg en mededogen-, dat veel van de machtigste en rijkste mensen miserabele bedrogenen zijn, gevangen in een tredmolen, die – een zeldzame uitzondering daargelaten- geen flauw idee hebben van hoe om te gaan en te genieten van geld. 

De echte en verbazingwekkende rust van mensen als Lao Tse (Chinese dichter/filosoof) bestaat in hun bereidheid en welwillendheid schaamteloos datgene te doen wat er van nature opkomt in alle omstandigheden. Het ongelooflijke resultaat hiervan zou zijn dat zo iemand vele malen socialer en beschaafder is dan de persoon die op rigoureuze wijze probeert te leven volgens wetten en leuzen.

Namasté (ik groet het licht in u)

Rechters hebben boeven nodig, engel en duivel zijn onderling afhankelijk

Heb je weleens aandachtig geluisterd naar een stem die zingt. Die zingt zonder (verstaanbare) woorden ?

Wellicht laat je je door zo’n stem betoveren. Misschien maakt het een traan los of laat je je verleiden om te gaan dansen. En op een gegeven moment, opeens, is het niet meer zo duidelijk waar de muziek ophoudt en waar de emoties beginnen in dit muzikale gebeuren waarin de stem in feite jouw zenuwstelsel bespeelt. Net zoals adem kan spelen op een fluit.

Precies zó gaat het met elke soort ervaring die je maar kunt hebben.
Het vibreert en raakt niet alleen aan in de dimensie van muziek. Het toucheert ook in de dimensie van het zien, in de dimensie van de aanraking, in de dimensie van het proeven en ook in de verstandelijke dimensie van symbolen en woorden, die allemaal worden opgeroepen door elkaar en die inspelen, zinspelen op- en over elkaar; die spelen met elkaar.

Wanneer je bijvoorbeeld in een concert of in meditatie eenmaal ervaren hebt dat het allemaal een spel is, een mysterieus spel, dan kun je helemaal opgefrist weer terug naar de praktische wereld van alledag.

Eruit halen wat er in zit? Alsof het leven een bank is die beroofd moet worden

Op dat moment heb je gezien dat de het universum in wezen een magische illusie is, een wonderbaarlijk spel. En dat er helemaal geen aparte, afgescheiden, losse ‘jij’ bestaat die iets uit die wereld zou moeten halen. Alsof de wereld een bank is die beroofd moet worden.

De moraliteit die ontstaat wanneer je dit ziet zit vooral in het vrijmoedig kunnen toegeven van hoe afhankelijk je bent van je vijanden, je ondergeschikten, je tegenstanders, je concurrenten.

Hoe druk je het ook mag hebben met je conflicten, aanvaringen, competitie-spelletjes, wanneer je dit eenmaal ziet dan zal het je nooit meer lukken om de illusie staande te houden dat een ‘opdringerige ander’ een ‘invasieve exoot’, een ‘meedogenloze agressor’ het volledig fout doet en dat deze figuurlijk of letterlijk verslagen, weggevaagd of uitgeroeid zou moeten worden.

Wanneer je dit ziet zul je op zo’n manier omgaan met conflicten dat deze niet uit de hand lopen. Het lukt je dan ook om je aan te passen, flexibel te zijn, compromissen te vinden. Het lukt je dan om het spel te spelen, ja om het cool te spelen.

Heiligen hebben zondaars nodig

Het is wat ze noemen: eer onder dieven. Want degenen die niet (h)erkennen dat zij zelf net zo goed schavuiten zijn, stumpers die proberen om de rol van ‘good guy’ te spelen en dat met zoveel blinde ambitie doen dat het hen volledig ontgaat hoeveel zij eigenlijk verschuldigd zijn aan de ‘bad guys’, de ‘bad guys’ die onmisbaar zijn voor hun reputatie, onmisbaar voor hun hun baantje, hun positie, voor hun doel van het leven.

Heiligen hebben zondaars nodig. Mensen die macht willen uitoefenen hebben een vijand, een zondebok nodig. Mensen die rechter willen spelen hebben boeven nodig. Mensen die moreel of spiritueel hoogstaand willen zijn hebben slechte voorbeelden en bekeerlingen nodig.

Engel en duivel zijn onderling afhankelijk

Je kunt geen conflicten werkbaar maken of moreel zijn, zonder eerst tot een werkafspraak te komen tussen de engel in jezelf en de duivel in jezelf. Tussen jouw bloeiende roos bovenaan en jouw vruchtbare mesthoop daar beneden. Deze twee krachten of tendensen zijn onderling afhankelijk en het spel werkt zolang de engel aan de winnende hand is maar niet helemáál wint en zolang de duivel aan het verliezen is maar niet helemáál verloren raakt.
Het spel werkt overigens niet als je het omdraait. Net zoals de oceaan niet werkt met golven die naar beneden golven.

Wanneer je denkt dat het allemaal iemand anders’ schuld is dan zul je daar een hoop last van hebben. Wanneer je je realiseert dat alles alleen maar ontstaat vanuit jezelf, zul je merken wat vrede is en blijdschap. De Dalai Lama.

In stilte luisteren naar klankschalen is waarschijnlijk de eenvoudigste manier om te mediteren en diepe rust en verbinding te ervaren. Wanneer je eenmaal ervaren hebt dat het allemaal een spel is, een mysterieus spel, dan kun je daarna helemaal opgefrist weer terug naar de praktische wereld van alledag.

Yoga – meditatie selfie maken?

yoga selfie


Er zijn duizenden foto’s op het web van indrukwekkende, yoga- en meditatiestandjes vaak gemaakt op exotische locaties. Mediteren? Presteren? Exposeren? Koketteren? Is mediteren niet met je aandacht naar binnen gaan? De zen-meester adviseert:

Samsara is de geest naar buiten gericht, verloren in vermoedens, in onwetendheid. Het is de weg waarlangs we onszelf verloren. Zet vaak je mobieltje uit.
Als een leerling mij zou vragen: meester mag ik een selfie maken tijdens mijn meditatie? Dan zou ik hem geen toestemming geven. Wanneer hij gevraagd zou hebben: meester mag ik mediteren tijdens het maken van een selfie zou ik hem onmiddellijk toestemming geven.

Wijsheid heeft niets te maken met kennis

Hoewel er steeds meer bekend wordt over de effecten op de hersenen van het luisteren naar boventonen van klankschalen en de vele biochemische effecten van mediteren zijn de mysteriën daarmee allerminst ontrafelt. Als je het geheim van schoonheid probeert te ontrafelen door een bloem te ontleden kom je tot de toch wat onbevredigende conclusie dat de bloem daardoor niet meer bestaat. Want juist omdat schoonheid een mysterie is, is zij schoonheid. En wanneer het gewone leven als een diepgaand mysterie wordt ervaren komen we in de buurt van wijsheid.

Het addertje onder het gras is natuurlijk dat elk niveau van wijsheid een tegenhanger heeft in dwaasheid en de twee zo sterk op elkaar lijken dat de wijze mens alleen maar wijs is omdat hij het onderscheid tussen beide weet te maken.

De hoogste en laagste noten van muzikaal geluid zijn onhoorbaar en de onwetende en de wijze worden allebei met mysterie geconfronteerd. Het verschil tussen beide is dat ook al zou je het mysterie aan de wijze verklaren, het nog steeds mysterieus zou zijn. Want de dwaas zou denken dat hij daardoor wijs is geworden, de wijze zou weten dat hij nog steeds een dwaas is.

Als een wetenschapper tegen iemand zegt dat de donder niet de muziek van de goden is, maar het gevolg van elektrische storingen, maakt dat de donder voor hem niet minder geweldig. En als een of andere cultuurbarbaar tegen hem zegt dat vioolspel niets anders is dan met paardenhaar langs kattendarmen schrapen, verwondert hij zich eenvoudigweg over het feit dat er een melodie kan voortkomen uit dingen die er zo onaantrekkelijk uitzien.

En zo is het ook met het universum: geen enkele hoeveelheid intellectuele kennis kan het verklaren, want filosofie en wetenschap kunnen slechts haar mechanismes onthullen, maar nooit haar betekenis of, zoals de Chinezen het noemen haar Tao.

Het interessante aan verklaringen is dat ze geen verklaring bieden. En het gevaarlijke aan verklaringen is dat wanneer ze serieus genoeg genomen worden en ver genoeg worden doorgevoerd, ze dingen eenvoudigweg wegredeneren.

En zelfs als je je toevlucht neemt tot de ultieme krankzinnigheid van het wegredeneren van alle dingen, is er nog steeds het ondoordringbare mysterie van wíe de verklaring geeft en waaróm.

Kan wetenschap aantonen wat bewustzijn precies is?
Kun je wetenschappelijk bewijzen waarom je liefhebt?

Wijsheid heeft niets te maken met kennis. Wijsheid heeft te maken met onschuld. Kennis komt van buitenaf. Wijsheid welt op van binnenuit. Kennis voelt als beloning voor het ego. Wijsheid komt alleen op wanneer het ego is vergeten.

Spiritualiteit is een diep gevoel van innerlijke vrijheid dat is gebaseerd op het besef dat het zelf volledig verenigd en in harmonie is met het leven, met God, met het Zelf van het universum, of hoe je dat principe ook noemt. Spiritualiteit is het besef dat die vereniging altijd al heeft bestaan, ook al wist je dat niet, en dat niets in de wereld en niets wat je zelf kunt doen de vereniging kan vernietigen.

Voor de vrije mens zit er net zoveel goddelijkheid en mysterie in het kijken naar meeuwen op de kiepkraan van Harsco metals , als in je eentje mediteren boven op een berg onder de sterren. Met het schillen van aardappelen druk je net zoveel van die vrijheid uit als met het ten gehore brengen van een fuga op een kathedraalorgel.

Want de vrije mens is zich bewust geworden van het mysterie dat de totale kracht van het universum werkzaam is in de meest bescheiden dingen, de meest bescheiden gedachten en de meest bescheiden daden. Hij weet dat hij ondanks alle fouten en angsten geen moment kan stoppen met het deel hebben aan de geweldige vrijheid van die kracht. Hij weet dat hij die kracht zowel tijdens het leven als het doodgaan tot uitdrukking brengt, en ook in het scheppen en vernietigen, in het wijs en dwaas zijn.

In stilte luisteren naar de klank van klankschalen is een eenvoudige mogelijkheid om te mediteren. Met de klanken gaat als vanzelf. Dit kan het ervaren van verbinding met jezelf en met de realiteit (dat wat is zoals het is), bevorderen.

Je bent van harte welkom
bij een of meer klankschaalconcerten in het Badgastenkerkje

‘Ik’ wil gelukkig zijn…

Laat eerst ‘ik’ weg want ‘ik’ is egoïsme
En laat dan ‘wil’ weg want ‘willen’ is verlangen
Zie je dat er nu alleen maar gelukkig zijn overblijft?

“It’s perfectly obvious that the whole world is going to hell. The only possible chance that it might not is that we do not attempt to prevent it from doing so.” Robert Oppenheimer.

“Je hebt een ego maar je bent het niet”

Ap Dijksterhuis is een Nederlandse wetenschapper met als vakgebied de psychologie van het onbewuste. Hij is redacteur bij het tijdschrift Science, won diverse prijzen waaronder de E.C.A. van de American Psychological Association. Van zijn boek Het slimme onbewuste – denken met gevoel-, zijn in ons land 100.000 exemplaren verkocht. In goed te volgen Nederlandse bewoordingen beschrijft hij hoe de wetenschap zich verdiept in het op het eerste gezicht on(be)grijpbare onderwerp: het onbewuste.

Vanaf blz. 218 van zijn boek Op naar geluk – de psychologie van een fijn leven- gaat hij wat dieper in op de aard van het ‘ik’:

Het gevoel dat wij ‘ik’ noemen is een illusie. Er zit geen verborgen zelf of ego als een soort Minotaurus in het doolhof van het brein.

‘Ik’ kan wel doen wat ‘ik’ wil maar ‘ik’ kan niet willen wat ‘ik’ wil.

De grootste stap die je kunt zetten naar meer gemoedsrust is het veranderen van je relatie tot je eigen zan’ik’ende innerlijke stem.

We zijn blij omdat we even geen nieuwe wensen hebben

Wij luisteren naar een stem van binnen die zich voordoet als ons ‘ik’, en die ‘ik’ toont zich in ons bewustzijn als een dwingeland. We willen telkens meer en we stellen steeds maar weer nieuwe doelen. De zeurende ik haalt ons telkens weg uit het nu, en verleidt ons om te denken over de toekomst. ‘Als ik nu die…. koop dan wordt ik daar zo blij van. En wanneer we ons doel bereiken zijn we daar even blij mee. Maar zijn we blij omdat we een nieuwe jas, een nieuwe tv of nieuwe schoenen hebben? Nee dat zijn we niet. Want laten we eerlijk zijn, als het daarom zou gaan, zouden we een week na onze laatste aanwinst ook nog blij zijn, en dat zijn we niet of in elk geval hoogst zelden.

We zijn blij omdat we even geen nieuwe wensen hebben. We zijn blij omdat de stem in ons hoofd die de illusie ophoudt dat zij ons ‘ik’ vertegenwoordigt zich tijdelijk koest houdt. Even worden we niet opgejaagd door een zanikende stem die zegt dat we nieuwe spullen moeten kopen.

Zelfs als je niets bijzonders aan het doen bent wordt je gedrag meestal begeleid door een niet-aflatende stroom commentaar van je innerlijke stem. De Nederlandse filosoof Paul Smit heeft een boekje geschreven met de titel Verlichting voor luie mensen. Hij vergelijkt daarin de dwingeland in ons hoofd met de twee oude mannetjes in het tv programma de Muppet show die overals commentaar op hebben.

Gedachten en gevoelens hebben geen invloed op het bewustzijn

De neurowetenschapper Victor Lamme maakt de vergelijking met Mart Smeets. De innerlijke stem reutelt maar door, heeft overal commentaar op en lijkt niet te stoppen. Die stem lukt het ook nog om ons te laten geloven dat het ons ik is. Maar is het niet vreemd dat wij ons zo sterk identificeren met die stem? Want we zijn juist zo blij en gelukkig op de momenten dat die stem even zijn kop houdt!

Het bewustzijn wordt wel eens vergeleken met een spiegel. Gedachten en gevoelens verschijnen in het bewustzijn zoals beelden worden weerkaatst in een spiegel. De spiegel zelf verandert niet en de beelden die er in weerkaatst worden hebben geen invloed op de spiegel zelf.
Ze komen en gaan. Op dezelfde manier kun je ook naar je bewustzijn kijken. Je gedachten en gevoelens passeren slechts, ze blijven even, vaak maar een paar seconden, en verdwijnen dan weer. Ze hebben geen invloed op je bewustzijn. We zijn geneigd ons te identificeren met die gedachten maar daarmee misleiden we onszelf. We bestaan niet uit beelden die op de spiegel verschijnen. Wij zijn de spiegel zelf.

Dijksterhuis weet in zijn boeken beschrijvingen van wetenschappelijk onderzoek vloeiend af te wisselen met persoonlijke voorbeelden of met een Boeddhistische parabel (verhaaltje) zoals deze:

Het vierentachtigste probleem

‘Ik houd van het boerenleven,’ zegt de boer tegen de boeddha, ‘maar soms regent het te weinig en dan mislukt de oogst. Vorig jaar werd dat bijna onze dood. Andere keren regent het juist weer te veel, wat ook heel slecht is voor de oogst.’ De Boeddha luistert geduldig. ‘Ik ben getrouwd,’ zegt de man. ‘Ik heb een heel goede vrouw. Ik houd echt van haar. Maar soms kan ze zo tegen me zeuren, soms word ik zo moe van haar, en dan loopt de spanning hoog op en krijgen we ruzie.’

De Boeddha luistert zonder een woord te zeggen. ‘Ik heb ook kinderen,’ zegt de man. Leuke kinderen, dat wel, maar vaak doen ze net alsof ik niet besta, en soms…’
Zo praat de boer uitgebreid over zijn zorgen. Ten slotte is hij, eindelijk, uitgepraat. Vol spanning wacht hij op antwoord van de Boeddha. Hij kent de reputatie van de Boeddha en hoopt dat de Boeddha aan al zijn problemen een einde kan maken.

En dan zegt de Boeddha: ‘Ik kan je niet helpen.’ ‘Hoe bedoelt u dat?’ vraagt de boer verbaasd. ‘Iedereen heeft problemen,’ antwoordt de Boeddha. ‘We hebben allemaal drieëntachtig problemen. Drieëntachtig problemen waaraan we niets kunnen doen. Als je echt je best doet kun je er misschien één oplossen, maar zodra dat probleem verdwenen is, komt er direct weer een ander voor in de plaats. Alle mensen van wie je houdt zullen bijvoorbeeld op een gegeven moment uit je leven verdwijnen en ook jij zult op een gegeven moment doodgaan. Dit is een probleem, en jij noch wie dan ook kan daaraan iets doen, dus ik ook niet.’

De boer wordt woedend. ‘En ik dacht nog wel dat u zo’n groot leraar was!’ roept hij. ‘ Ik dacht nog wel dat u zou kunnen helpen! Wat heb je aan die leer van u? Niets, helemaal niets!’
De Boeddha antwoordt rustig: ‘ Misschien is die leer wel goed voor het oplossen van het vierentachtigste probleem.’

‘Het vierentachtigste probleem? ‘vraagt de boer verbaasd. ‘Wat is het vierentachtigste probleem? ‘
De Boeddha antwoordde: ‘Dat je helemaal geen problemen wilt hebben.’

Het vierentachtigste probleem


Aanverwant artikel op deze site:

Heb je het nieuws gehoord dat hier de ronde doet? De baas van boven moet weg. Want hij draait alleen maar om het probleem heen. En het probleem is de baas van boven
Meer

Beschaving wordt bereikt door het geweld van de mens tegen zichzelf

“Mensen voelen een diepe afgunst jegens vrije ongeciviliseerde dieren en ongebonden wilde natuur. Menigeen gaat ervan uit dat ons unieke vermogen om de natuur tot op zekere hoogte te kunnen onderwerpen aan menselijke logica ons boven de dieren verheft. Grootspraak die nogal vreemd klinkt aangezien er geen enkel dier is dat aanstalten maakt om atoomwapens in stelling te houden en op allerlei manieren de planeet onleefbaar te maken. Alleen de mens doet zijn best om zowel het leefmilieu te helpen alsmede het naar de k*** te helpen. Alleen de mens is er niet uit of hij de natuur nu redden wil of verwoesten.

Vliegen en landen zonder brevet, zonder toestemming, zonder technologische kennis en zonder verantwoordelijkheidsgevoel..

Dieren kennen geen gevoel voor verantwoording

Men grijpt vaak de kans aan om te laten zien dat dieren ondergeschikt zijn. Ga weg! Kom hier! Zit!… Braaf! Ook in de door ons bestierde en be-hooglanderde natuur moeten dieren doen wat wij willen: Ga-weg-jij-hoort-hier-niet! Kom-hier-jij-hoort-hier-wel! Wees wild! doe natuurlijk! De basis voor de menselijke afgunst jegens dieren is gelegen in onze overtuiging dat dieren en met name vrij vliegende vogels geen gevoel voor verantwoording hebben.

Zonder brevet, diploma, zonder toestemming, zonder safety-check, zonder hekken, zonder sloten, zonder overheid, zonder deskundigen, zonder technologische kennis en zonder het klimaat te veranderen vliegen, landen, jagen, zingen, paren en nestelen zij en zij doen dat zonder ook maar te begrijpen hóe zij het voor elkaar krijgen.

Eigenlijk net zoals het mensen lukt om hun bloed rond te pompen, hun voedsel verteren, hoe het ze lukt om hormonen aan te maken, geslachtsrijp te worden, neurotransmitters te produceren, kippenvel te krijgen en hun genen door te geven.

“In de dierentuin van Oebele zijn de dieren reuze aardig
Er zit geen enkele valse bij is dat niet eigenaardig?
En zitten achter tralies is er echt niet bij
Je moet het komen zien zeg alle dieren lopen vrij!”

Die speciale menselijke verworvenheid ( of is het toch een gave?)

Dieren denken niet na over morgen terwijl de zelfbewuste mens met zijn intelligentie, verantwoordelijkheidsgevoel en zijn geweten minstens voor een deel controle heeft over zijn acties. Een dier heeft niet de ‘hogere begaafdheid’ van het s’ nachts doorvergaderen of in het holst van de nacht liggen piekeren over belangrijke beslissingen. Een dier heeft niet die speciale menselijke verworvenheid (of is het misschien toch een gave?) van het zichzelf op de vingers kunnen tikken voor vergissingen die hij gemaakt heeft.

Deze vergissing heeft ‘ik’ gemaakt

De individuele mens is voortdurend in strijd met zichzelf, zich afvragend of hij wel oplettend genoeg is, niets belangrijks over het hoofd ziet,de juiste beslissing heeft genomen en of hij zichzelf wel genoeg onder controle heeft.

Hoe meer hij zijn innerlijke conflict weet te pushen ten gunste van zijn rationele ego, des te beschaafder hij zichzelf vindt. Beschaving wordt dus bereikt door het geweld van de mens tegen zichzelf.

Dit spiegelt zich bijvoorbeeld af in het bestraffen van kinderen, honden en paarden en in de brute en subtiele gemenigheid die mensen uithalen met minder succesvolle en minder slinkse rakkers. Steeds meer wetenschappers vinden dat de mens zijn toekomstige evolutie in eigen hand (oftewel in de hand van het ego) dient te leggen. Hij moet niet langer vertrouwen op de grillen van de “natuurlijke selectie”. Beseft degene die zulke dingen zegt zich wel dat er op deze manier steeds meer dwang en geweld nodig is tegen afwijkende, tegenstrijdige krachten die er bestaan binnen het individu en binnen de maatschappij?
De maakschappij en het ego

De  aspiratie om de evolutie te sturen is ook de aspiratie om te zijn “als God”, en dus – want dit is hoe Westerlingen God zien: om dictator van de wereld te zijn. Wie ernaar streeft ‘helemaal goed’ te wezen of ‘100% gelijk’ te hebben probeert het witte gebiedje uit het zwart en het zwarte gebiedje uit het wit weg te poetsen.

Het ‘slechte’, het ‘goede’, het ‘slechte’ binnen het ‘goede’, het ‘goede’ binnen het ‘slechte’

Tegenstrijdigheid: een van de interessantste vormen van complexiteit

Een stukje Keltische wijsheid uit Ierland: Een van de interessantste vormen van complexiteit is tegenstrijdigheid. We zijn het bijna vergeten en het wordt tijd dat we tegenstrijdigheid weer gaan ontdekken als creatieve kracht in de ziel. Het moderne Westerse denken – te beginnen met Aristoteles- onderwaardeert tegenstrijdigheid als iets onmogelijks, iets dat verkeerd is en onlogisch.
Het was Hegel die als enige de visie, de subtiliteit en de gastvrije manier van bespiegelen had om tegenstrijdigheid te herkennen als een complexe groeikracht. Een groeikracht die veel rijker is dan alleen maar lineaire vooruitgang, die de vele aspecten van een ervaring laat opbloeien. Wat wij nodig hebben is een beetje meer geduld met onze innerlijke tegenstrijdigheid, zodat de verschillende dimensies ervan binnen onszelf met elkaar in gesprek kunnen komen.

Wij werken vaak vanuit de (vaak stilzwijgende) aanname dat de rationele ego een buitenstaander is die bij zijn geboorte als vreemdeling binnentreedt in een vijandige buitenwereld. De mens die een conceptuele en ideële orde vertegenwoordigt die noodzakelijkerwijs in conflict is met de chaotische complexiteit van de natuur.

Maar wanneer dit idee van boven de natuur staan in het daglicht wordt bekeken is het niet echt geloofwaardig omdat wij ook geloven dat bewustzijn en intelligentie door spontane evolutie zijn ontstaan en dat deze zich manifesteren door middel van neurologische systemen die we tot op heden niet volledig kunnen begrijpen. Insgelijks hebben wij geen idee hóe wij er in slagen om bewust te zijn.

Het mag dan een “sprong in het duister” zijn, maar wanneer ik het gevoel heb dat ik mezelf vertrouwen kan dan moet ik me toeverlaten aan mijn complete zenuwstelsel (inclusief de omgeving die daar onafscheidelijk mee samengaat). De andere mogelijkheid is dat ik mijn logica van redenaties met woorden en getallen beschouw als iets dat superieur is aan mijn eigen neurale sjabloon dat dit allemaal voortbrengt, de blauwdruk die dat mogelijk maakt. Zoals stripfiguur cowboy Lucky Luke sneller zijn pistool trekt dan zijn eigen schaduw.

Want mijn brein is onmetelijk meer alwetend dan mijn geest: het coördineert gelijktijdig meer processen, meer ritmes en patronen in mijn lichaam dan ik (als ego) mogelijkerwijs zou kunnen bevatten al zou ik er honderd jaar op studeren. Er is geen reden te vinden waarom je de definitie van “ik”, “mijzelf” zou moeten beperken tot het proces van bewuste aandacht, het willen en het symboliseren.

‘Eigen ik’ weet zo goed als niets over ‘eigen’ werking

Wij hebben geleerd ons exclusief te vereenzelvigen met dat gedeelte van de hersenen dat functioneert als een soort radar of scanner en dat het centrum van bewuste aandacht en vrijwillig handelen lijkt te zijn. Hoewel het voelt alsof dit centrum verantwoordelijk is voor doelbewust nadenken, voor lopen, praten en doen, weet het ‘eigen ik’ zo goed als niets over hoe het er in slaagt om deze ‘eigen’ acties uit te kunnen voeren.

En daarbij ervaart het ego de zogenoemde autonome lichaamsfuncties als iets wat het domweg overkomt. Zodoende voelt het zich aangestuurd en passief wat betreft sterke emoties, wat betreft het rondpompen van het bloed en wat betreft de productie van adrenaline. Er zijn mensen die deze scheiding van ego en lichaam zien als de onderscheidende menselijke prestatie. Zij hebben het gevoel dat dit ons nu juist in staat stelt om via wetenschap -tot op zeker hoogte- de natuur te onderwerpen aan menselijke logica en controle. En dat het ons in staat stelt om afstand van onszelf te nemen en ons eigen gedrag kritisch te bekijken, kortom om zelfbewust te zijn.

Bovendien gaat men ervan uit dat dit unieke vermogen “ons verheft boven de dieren.” Grootspraak die nogal vreemd klinkt omdat er geen enkel dier is dat aanstalten maakt om de planeet te onleefbaar te maken.

Wij zijn geneigd om te zeggen dat ons lichaam prachtig en knap gemaakt is. Dat iets intelligents blijkbaar helemaal los van onszelf deze ingewikkelde machine heeft vervaardigd. En tegelijkertijd doen we het lichaam af als ‘natuurlijke chaos’ of ‘louter primitief dierlijk functioneren’.

Je met je complete lichaam te vereenzelvigen is taboe en wordt gezien als jezelf overleveren aan de blinde krachten van het onbewuste.
Hoe dan ook wij zijn ervan overtuigd dat ons innerlijke conflict tussen ego en lichaam, denkvermogen en instinct de essentie is van het beschaafde leven.

Beschaving werkt tijdelijk, voor het bevoorrechte individu

Maar deze benadering is dweilen met de kraan open want wanneer we kijken naar wat beschaving als geheel teweeg brengt dan zien we een monsterachtige plaag van menselijke sprinkhanen, die de planeet kaalvreten en bevuilen. Roofzuchtiger dan haaien en suïcidaler dan lemmingen. Beschaving werkt tijdelijk, voor het bevoorrechte individu, maar voert de consumptie dusdanig op dat er op de niet al te lange termijn amper leven meer mogelijk is.

De technologie opgeven is onmogelijk en dit staat ook niet ter discussie. Wat we werkelijk nodig hebben is een technologie die beheerd wordt door mensen die “zelf” niet meer ervaren als iets dat los staat van het lichaam en los van de fysieke omgeving. Want het is precies dit innerlijke conflict tussen ego en organisme dat ten grondslag ligt aan georganiseerde oorlogsvoering, georganiseerd criminaliteit, georganiseerde misdaad en gewelddadige revolutie, in het bijzonder wanneer dergelijk geweld wordt uitgelegd als rechtvaardigheid en in het belang van menselijke vooruitgang. De meest meedogenloze en verwoestende oorlogen waren ‘rechtvaardige’ oorlogen die werden gevoerd ter ‘bescherming’ van geloof, eer en principes.

Als er dan toch perse oorlog moet zijn, laat het dan een oorlog zijn om vijandelijke rijkdommen en grondgebied. Een oorlog op basis van eerlijke hebzucht, waarin ‘ik’ er goed op zal letten dat ik niet datgene kapot maak wat ik graag wil hebben. Maar net zoals beschaafde oorlogen worden gevoerd vanuit principes, wordt ook de technologische ‘verovering van de natuur’ opgezet voor de zuiver abstracte hang naar geld verdienen, wat iets compleet anders is dan het materiele en sensuele genieten van goed eten, mooie mensen en aangename plekken. Wat we nodig hebben is niet een technologie die gericht is op oneetbare Euro’s en Dollars, maar op kaviaar en prachtige wijnen voor iedereen op de wereld.

“Het is voor compulsieve wereldverbeteraars moeilijk te zien dat de grote economische,- sociale,- en milieuproblemen van de wereld niet kunnen worden opgelost met alleen maar inspanning en techniek. De buitenstaander kan niet zomaar binnenvallen zoals Sinterklaas en alles even rechtzetten – in het bijzonder het soort outsider die wij zijn, die vergeten is dat hij een geheel is met de wereld. Zo iemand zal altijd ervaren worden als een bemoeimannetje en indringer. Waar hij precies heen wil dat weet hij eigenlijk niet en daarom weet iedereen dat hij telkens weer meer wil in ruil voor zijn kadootjes. Want als je weet wat je wilt en daarmee tevreden kunt zijn dan ben je te vertrouwen. Maar als je dat niet weet dan zijn je verlangens grenzeloos en is het totaal onduidelijk hoe ze met jou om moeten gaan. Iemand die niet weet hoe te genieten  kan door niets tevreden worden gesteld. 

Zo een intelligentie

Maar de mens voert strijd, ziet van alles in termen van oorlog, dwang en geweld. We worden ‘aangevallen’ door een ‘killer virus’. De mens voert oorlog tegen bacteriën, tegen terroristen, ziektes, werkeloosheid, tegen het water, tegen twijfel, tegen de vrije natuur, tegen de opwarming van het klimaat; tegen zichzelf.

Iemand die zichzelf niet ziet als apart van de omgeving, los in de wereld, eenzaam in het universum en die zich realiseert dat hij of zij er 1:1 mee verbonden is, er een geheel mee vormt zou de externe wereld met al haar vele subtiele ecologische balansen respecteren alsof het het eigen lichaam is. Die zou er niet tegen vechten maar er mee samenwerken, zoals een zeiler werkt met de wind zelfs als hij tegen de windrichting in vaart.

Het basisbegrip dat je dan gaat zien is dat het domweg onmogelijk is om jezelf of de wereld te verbeteren met geweld. Want jijzelf bent zowel het organisme als zijn omgeving. Het is net zo futiel als proberen om jezelf aan je eigen kladden boven de vloer op te tillen. Aan dergelijke belachelijke exercities wordt onnoemelijk veel geestelijke en lichamelijke energie verspild. Energie die besteed kan worden aan dingen die je wel voor elkaar kunt krijgen.

Proberen om een slot te forceren verbuigt de sleutel en om die reden zal een werkelijk intelligent mens nooit iets forceren. Hij verlaat zich op judo (betekent: ‘de zachte manier’) Hij plooit zijn zeilen naar de wind, maakt gebruik van de stroming, en splijt het hout langs de nerf. Zo een intelligentie is daarom een alternatief voor geweld.

« Oudere berichten

© 2020 Badgastenkerkje

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑