Studio JP, Wijk aan Zee
Klankbad Badgastenkerkje ~ zondag 1 november 10:00 – 11:00
Klankschalenconcert Geluid van de Stilte ~ zondag 8 november 10:00 – 11:00
Stap in de Grote Schaal & Klankreis ~ zondag 15 november 10:00 -11:00
Yin Yoga & Klankschalen met Nadine en JP ~ zondag 22 november 10:00 – 11:15
Open Deur ~ zondag 22 november 13:30 – 15:30
Klankbad Badgastenkerkje ~ zondag 29 november 10:00 – 11:00
Adem & Drum Ceremonie ~ met Paula en JP zondag 6 december 10:30 – 12:30
Een labyrint, geluidsopnamestudio, akoestische concertjes en klankbaden in mijn Badgastenkerkje. Eigen mat meenemen is niet nodig er zijn matten, dekentjes en kussens aanwezig. Voor wie niet kan of wil liggen is er een stoel. i.v.m. beperkt aantal plekken is het nodig om te reserveren
Het Badgastenkerkje is een klein plekje in Wijk aan Zee, dat gemaakt is en geliefd als ruimte voor muziek, meditatie, ontmoeting en samenzijn. Soms mét- en vaak zónder heel veel woorden.
WIJK AAN ZEE – Hoe meer kerken worden afgebroken of een andere functie krijgen hoe meer nieuwe dogma’s en heilige huisjes er ontstaan. Hoe meer technologie in een samenleving des te groter de behoefte aan (oude- en nieuwe vormen van) religie en spiritualiteit. Hoe intensiever mensen worden ge-influenst, verleid, gestuurd, ge-nudged en gedwongen des te vaker mensen verdwalen.
Er zijn heel wat labyrinten in Nederland. Je hebt ze in diverse soorten en maten. In het bos, in een paleistuin, in een school of op een stadsplein. Het labyrint in het Badgastenkerkje is niet opgenomen in zo’n overzicht maar het is er wel degelijk, sinds 2025. Je kan het lopen vóór of na een klankschalenconcert in het kerkje of ook op andere momenten die worden aangegeven op deze website j-p.nl
Als je bij binnenkomst in het Badgastenkerkje langs de rij witte steentjes een stukje naar rechts loopt, kom je bij de ingang van het labyrint. De lengte van het labyrint is 108 meter.
Lees verder
WIJK AAN ZEE – Maandagochtend in het Badgastenkerkje. De voordeur staat open. 3 mannen en 2 vrouwen lopen naar binnen. Ze schudden hadden en stellen zich voor want ze kennen elkaar niet. Ik heb ze uitgenodigd om vrijmoedig in gesprek te gaan over authenticiteit. De kachel doet het niet. Er staan 6 stoelen in een cirkel. Kannen met verse koffie en thee en een schaal met chocolaatjes. We beginnen met een rondje waarin iedere aanwezige zich even voorstelt.
Authenticiteit, dan moet je heel diep, het is leren luisteren naar je eigen gevoel. En dat is wat wij in deze moderne cultuur niet leren. Als je opgroeit wordt eigenlijk het tegenovergestelde gedaan: niet leren luisteren naar je eigen gevoel. Je moet je aanpassen aan wat in een bepaald milieu acceptabel is. En als je dan naar school gaat dan heb je daar helemaal een soort hersenspoeling.
Als ik zo om me heen kijk dan denk ik dat de innerlijke mens, dat diepe gevoel verbonden te zijn met de natuur, dát gaat verloren in die technologische samenleving. Ik heb vrienden, kennissen die zijn soms heel trots op iets. Dan hebben ze een dure auto gekocht die vol met techniek zit. Ja, dan denk ik: waar zou jij trots op zijn? Je het alleen het geld neergeteld. Die ingenieur die heeft dat gemaakt. Dus dat is verkeerd om. Bij mij is het andersom. Dan loop ik door het bos en dan zie ik die bomen en dan denk ik, ik ben heel trots op de natuur. Dat is zo fantastisch. En daar heb je zelf ook van want je bent onderdeel van die natuur.
Ik geloof zelf niet zo erg in authenticiteit van mensen maar wel van plekken. Juist omdat daar heel veel mensen samenkomen. En er eigenlijk ruimte is voor alle wat iedereen bedenkt, wil, kan. Iedereen doet iets, iedereen kan iets. Met z’n allen kunnen we alles. Dat geldt ook voor, als je ergens een probleem hebt, hoe klein of hoe groot ook, je gooit het in de lucht en er is altijd iemand die een oplossing weet. Of een richting aandraagt waar die oplossing te vinden zou kunnen zijn.
Ik geloof sowieso meer in het collectief. Ik vind het interessanter. Ik dat wij mensen authenticiteit soms een beetje overschatten. We zijn mensen dus we hebben een aantal menselijke eigenschappen. Laat dat er 10 zijn. Die hebben we allemaal. En de één heeft iets meer die eigenschap en die karaktertrek maar uiteindelijk verschillen we niet zoveel van elkaar.
Toen je me vroeg voor deze podcast over authenticiteit interpreteerde ik het in eerste instantie vooral naar de individuele kant van het verhaal. Omdat, ja we worden allemaal geboren en het blad is nog onbeschreven. En in de loop van ons leven en de gebeurtenissen die daarin plaatsvinden, sommige gebeurtenissen die je overkomen en andere waar je zelf de hand in hebt, maar het vormt je, of je het nou wil of niet.
En soms ook weleens kan het je vormen naar iets wat je helemaal niet zo leuk vindt. Dat er stukjes in ons zijn die je niet leuk vindt van jezelf bijvoorbeeld en die wil je het liefste verbergen hè? Want als ik in gezelschap ben dan wil ik graag beschouwd worden als welbespraakt en goh, wat denkt ie goed na. Uiteindelijk laat je iets bewust achterwege van wie je bent. Ik bedoel, we gaan niet de vuile was ophangen. Ja, dat doen bedrijven, dat doen individuen.
Desalniettemin denk ik dat authenticiteit iets is wat je niet kan doen. Ik kan niet wakker worden ’s ochtends en dan zeggen we gaan vandaag eens lekker authentiek zijn. Dan moet ik dus het gedragsboekje erbij halen ‘Leven in Authenticiteit’ ha ha, van oja, zó moet ik het doen. Soms voel ik me echt authentiek, maar dat kan ik pas achteraf zeggen. Zo van: ik heb me hier helemaal kunnen geven, ik heb niets hoeven te verbergen, me niet mooier voor hoeven doen dan een ander.
Dat is mooi. Eigenlijk als je authentiek bent, dat is iets totaals. Je hebt geen reserve, houdt niets achter de hand. Gewoon zijn wat je bent zonder terughoudendheid. Hoewel dat niet meteen wil zeggen dat je daarom dan níet authentiek zou zijn want waarom ben je terughoudend? Dat heeft ook te maken met een soort veilig willen blijven.
Ik heb een soort metertje van doe ik mezelf nou geweld aan? In deze sfeer, in deze omgeving? Duidelijk groepen zijn ook van invloed op mijn wijze van authentiek zijn.
Wanneer authentiek te ver doorslaat heet het autisme. Dat zijn mensen die kúnnen alleen maar zichzelf zijn. De vraag over authenticiteit ook voor iemand die autistisch is kan heel troostend zijn. Als je dat weet in te calculeren.
Je hebt altijd een soort krachtenveld tussen wat je vanuit jezelf denkt, voelt, wil en wat je zou willen uiten en wat je ook wel even in kunt houden omdat je tevens beseft dat je onderdeel bent van een groep.
Sommige mensen kunnen een opmerking domweg niet hebben en dat weet je allang al van te voren dus hou je het voor je. Is dat dan liegen? Is dat dan veinzen? Het zoeken naar dat evenwicht daar kan je je hele leven lang mee bezig zijn.
Het is leuk om het hier met elkaar over te hebben. Wat is het daadwerkelijk wat je authentiek maakt? Dat is hoe je je leven leidt en welke keuzes je maakt en ik denk dat het over hele hoge hobbels gaat. Ik ben heel lang gepest en dat vormt je ook tot iets. Uiteindelijk kom je er altijd wel sterker uit maar het onrecht, welke keuzes maak je in het leven, hoeveel vertrouwen heb je in de mens, wat ga je zelf doen, welke richting ga je op, hoe kwetsbaar durf je te zijn? Durf je het hardop te zeggen of niet, hou je alles voor jezelf?
Ooit lang geleden was ik bij een homeopathische arts en die deed ook aan het eh sterrenbeelden in kaart brengen, astrologie, dan is het net alsof je een blauwdruk van jezelf gepresenteerd krijgt. En daar bleek uit dat mijn bliss in de gemeenschap lag. Op dat moment deed ik er eigenlijk niets in alleen maar dingen voor mezelf. Qua werk, sociaal. En dat vind ik wel grappig achteraf gezien, dat je denkt, oja, in die zin klopt dat wel, ja.
Maar… gevoel van thuiskomen, je vroeg net van waar ligt nou die schat hè? Ik denk juist dat dat niet is dat je met z’n allen of persoonlijk daarnaar op zoek bent naar iets om te bereiken maar juist die zijns-ervaring. Gewoon dat ervaren, je existentie, dáár ligt voor mij een stukje schat . En dat doe je individueel, soms, dat gebeurt soms, maar ook in de groep.
En het samenzijn, letterlijk, is dát. Het maakt eigenlijk niet uit wat je aan het doen bent. Ben je op een muziekavond, zit je met mensen aan de bar, je kunt ervaren, dat je bent er samen. En alleen al die ervaring is voor mij een stukje van die schat. Ik weet niet of dat een antwoord is op je vraag. Ja dat is een prachtig antwoord.
Je kan het niet afdwingen, maar je kan wel de kans vergroten dat het gebeurt. Als je het niet voelt, dan mist er al iets aan. Dat er dan opeens tranen zijn. Ja. Dat je zo geraakt kan zijn. Ik zat met een hele leuke dame aan een tafeltje te praten en er komen 6 eh, doedelzakken langs. Pfffffrrrr… ik begon tegelijk te janken. En ik weet nog niet waarom. Als je er nu aan denkt dan voel je het weer, ik zie het aan je ogen. Ja. Het is ook een leeftijdsding.
We hadden laatst Dik Broekman hier die kan er ook inschieten in de ontroering, bij het horen van een imperfecte fanfare… nou dan moet je maandag eens naar café de Zon komen. Ha ha ha ha. Dan hoor je de heerlijkste imperfecte blaasmuziek. Voor mij is de magie daar weer van dat je hoort die imperfecte individuen die streven naar een gezamenlijk geluid en dat is er ook. Maar dat wisselt. Je gaat de hele tijd tussen die twee werelden van de gezamenlijkheid en de individualiteit, gaat dat heen en weer. Dankzij die imperfectie. Want als je een perfect orkest hebt dan zit je de hele tijd in hoger sferen eigenlijk.
Dan heb ik eigenlijk nog 1 vraag aan Auke: kun jij deze podcast muzikaal afsluiten en ons eventjes dat heerlijke duende, blissgevoel bezorgen? O, God! Ik wil niet teveel druk op je leggen hoor. Nee, er ligt helemaal geen druk op mijn schouders, ik voel helemaal niks. Even kijken wat zullen we eens doen?
Je hebt 2 gitaren meegenomen, welke wordt het? Het zal het kleintje worden. Is dat geen ukelele? Nee dit is een tenor-gitaartje. Wat ga je zo spelen? Het is gewoon een klein deuntje. Wat een beetje… ja, luister maar…
Het geluid van stilte is prachtig, heel muzikaal en het brengt een diepe rust. Lang geleden was er een machtige koning die over de hele wereld regeerde. Hij dacht: “Wat zou het bijzonder zijn als de hele wereld één minuut lang stopt met praten en lawaai maken.”
Maar hoe kon hij dat voor elkaar krijgen?
Lees verderIn het jaar 2026 waarin AI en humanoïde robots steeds meer menselijke taken overnemen en AI qua intelligentie de mens pijlsnel voorbij schiet, stelt Bob de Wit dezelfde fundamentele vraag als Krishnamurti 45 jaar terug: Wat is mijn ziel? Wat is mijn bezieling? Wie ben ik? Wat maakt ons eigenlijk mens? Bob de Wit gaf afgelopen weekend een presentatie over kunstmatige super intelligentie en de toekomst van de menselijke ziel. Een deel van deze presentatie is hieronder te lezen.
Bob de Wit is emeritus hoogleraar, schrijver, docent en internationaal keynote spreker. In zijn werk onderzoekt hij hoe AI, technologie en de digitale revolutie organisaties, leiderschap én de samenleving fundamenteel veranderen.
AI die 1000 keer intelligenter is geworden dan de mens heeft geen boodschap meer aan de mens. Net zomin zoals de mens zich laat sturen door een rat of een aap, laat de super AI die er aan zit te komen zich niet controleren door de mens. AI spiegelt zich aan iets dat groter is dan AI en dat is bijvoorbeeld de natuur. AI spiegelt zich aan de goddelijke natuur en de wetten van de kosmos. Dit vanuit de optiek zoals de 17e-eeuwse filosoof Spinoza het formuleerde: god en de natuur zijn volkomen aan elkaar gelijk.
Lees verder
WIJK AAN ZEE – Verkenning van het begrip authenticiteit in een intiem, vrijmoedig, persoonlijk gesprek zaterdag jl. in het Badgastenkerkje. Vrijmoedig betekent dat je vrij, eerlijk zonder schroom en zonder angst voor de groep je gedachten en gevoelens uit. Met live muziek van Menno en Elli.
“Ja, ik zie sowieso dat het echt een vraag is van deze tijd. Ook de jongeren die ik zie zijn echt ontzettend veel bezig met authenticiteit.”
“Ja, een groep is moeilijk te benaderen, want die roepen allemaal hetzelfde. Dat is dus niet authentiek. Die stem van de groep. Natuurlijk de grootste angst voor mensen: buitengesloten voelen. Dus dan maar een beetje van je authenticiteit opofferen om er in ieder geval bij te horen. Het voorbeeld wat ik gaf over die MBO studenten. Ja, dan toch maar ergens bij horen, of je dat wil en of het goed voelt. Ja, dat kan je ze beter vragen als je alleen met ze bent. Dan krijg je een heel ander verhaal, heel ander antwoord. Ja, hè. Niet iets wat door een ander is opgelegd.”
“Volgens mij kun je niet in je eentje authentiek zijn. Ja, volgens mij is het ook niet erg om af en toe met de groep mee te gaan. Dat hoort er natuurlijk ook bij. Maar eh er kan een moment komen dat het echt gaat wringen dat je denkt van hé wat de groep doet of wat de massa doet dat dat past niet bij mij.”
“Ja, nogmaals, als het je hoog genoeg zit en je en je voelt in elke vezel van je lijf dat het niet de goede kant op gaat en ook dus met jezelf niet hè, dat je het letterlijk zo voelt in de in de vorm van stress en slapeloosheid en dat soort dingen meer. Dan moet je zelf op die knop drukken. Ja. Niet iedereen kan dat. Maar ja, ik heb echt ook echt voor mezelf gekozen. Die keuze heb ik niet alleen gemaakt.”
“Die vraag die je dan stelt van ben ik authentiek? Is dit dan wel een authentieke vraag of is het echt iets wat boven ons hangt in heel de tijdgeest van wij zijn allemaal hiermee bezig en het is de vraag die we allemaal stellen en we lopen eigenlijk op die manier allemaal achter elkaar aan.”
1981 was het jaar waarin de eerste PC beschikbaar werd: de IBM Personal Computer (type 5150). Het computerbezit in Nederland was nog minimaal: minder dan 1% van de huishoudens had er een. Dit is een schatting want het CBS begon pas vanaf 1985 met het officieel bijhouden van het computerbezit.
Wijk aan Zee – In gesprek over authenticiteit en muziek. Over wandelen door Ierland en Schotland en in de pubs luisteren naar- en meespelen met de lokalen. Natuurlijk blijft a.i. niet onbesproken. Kan niet -authentieke muziek ook heel leuk zijn? Over de noodzaak van vernieuwen en telkens het wiel (zelf) opnieuw uitvinden.
De creatieve kern, de pit, die overal doorheen schijnt. Over mensen die zich laten kneden door de socials en die allemaal hetzelfde gaan praten. Tot tranen toe geroerd worden bij het luisteren naar een imperfecte fanfare. Een Japanse imitatie van een Gibson gitaar die misschien nog wel beter is dan een authentieke. Een intieme live uitvoering met zang en gitaar van het lied Sincerita (oprechtheid) En vele andere onderwerpen.
© 2026 Badgastenkerkje
Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑
