Hoe druk je het ook mag hebben met je conflicten, aanvaringen, competitie-spelletjes, met gelijk willen hebben, wanneer je dit eenmaal ziet dan zal het je nooit meer lukken om de illusie staande te houden dat een ‘opdringerige ander’, een ‘invasieve exoot’ of inferieure dwarsligger het volledig fout doet en dat deze figuurlijk of letterlijk verslagen, weggevaagd of uitgeroeid zou moeten worden.

Heb je weleens aandachtig geluisterd naar een stem die zingt. Die zingt zonder (verstaanbare) woorden ?

Wellicht laat je je even door zo’n stem betoveren. Misschien maakt het een traan los of laat je je verleiden om te gaan dansen. En op een gegeven moment, opeens, is het niet meer zo duidelijk waar de muziek ophoudt en waar de emoties beginnen in dit muzikale gebeuren waarin de stem in feite jouw zenuwstelsel bespeelt. Net zoals adem kan spelen op een fluit.

Precies zó gaat het met elke soort ervaring die je maar kunt hebben.
Het vibreert en raakt niet alleen aan in de dimensie van muziek. Het toucheert ook in de dimensie van het zien, in de dimensie van de aanraking, in de dimensie van het proeven en ook in de verstandelijke dimensie van symbolen en woorden, die allemaal worden opgeroepen door elkaar en die inspelen, zinspelen op- en over elkaar; die spelen met elkaar.

Wanneer je bijvoorbeeld in een concert of in meditatie eenmaal ervaren hebt dat het allemaal een spel is, een mysterieus spel, dan kun je daarna helemaal opgefrist weer terug naar de praktische wereld van alledag.

Eruit halen wat er in zit? Alsof het leven een bank is die beroofd moet worden

Op dat moment heb je kunnen zien dat de het universum in wezen een magische illusie is, een wonderbaarlijk spel. En dat er helemaal geen aparte, afgescheiden, losse ‘jij’ bestaat die iets uit die wereld zou moeten halen. Alsof de wereld een bank is die beroofd moet worden.

De moraliteit die ontstaat wanneer je dit ziet zit vooral in het vrijmoedig kunnen toegeven van hoe afhankelijk je bent van je vijanden, je ondergeschikten, je tegenstanders, je concurrenten en je bacteriën.

Hoe druk je het ook mag hebben met je conflicten, aanvaringen, competitie-spelletjes, met gelijk willen hebben, wanneer je dit eenmaal ziet dan zal het je nooit meer lukken om de illusie staande te houden dat een ‘opdringerige ander’ een ‘invasieve exoot’, een ‘meedogenloze agressor’ of een ‘opstandige rebel’ het volledig fout doet en dat deze figuurlijk of letterlijk verslagen, weggevaagd of uitgeroeid zou moeten worden.

Wanneer je dit ziet zul je op zo’n manier omgaan met conflicten dat deze niet uit de hand lopen. Het lukt je dan ook om je aan te passen, flexibel te zijn, compromissen te vinden. Het lukt je dan om het spel te spelen, ja om het cool te spelen.

Heiligen hebben zondaars nodig

Het is wat ze noemen: eer onder dieven. Want degene die niet (h)erkent zelf net zo goed een schavuit te zijn, zo’n stumper die probeert om de rol van ‘good guy’ te spelen en dat met zoveel blinde ambitie doet dat het hen volledig ontgaat hoeveel hij of zij eigenlijk verschuldigd is aan de ‘bad guys’, de ‘bad guys’ die onmisbaar zijn voor zo’n iemand’s reputatie, onmisbaar voor hun hun baantje, hun positie, hun inkomen, hun zingeving van het leven.

Heiligen hebben zondaars nodig. Mensen die macht willen uitoefenen hebben een vijand, een zondebok nodig. Mensen die rechter willen spelen hebben boeven nodig. Mensen die moreel of spiritueel hoogstaand willen zijn hebben slechte voorbeelden en bekeerlingen nodig.

Engel en duivel zijn onderling afhankelijk

Schilderij ‘Demons to tea’ van Susan Sorell Hill

The practice of inviting our demons to tea challenges us to begin shifting to a more curious, inclusive and fluid way of thinking.

Je kunt geen conflicten werkbaar maken of moreel zijn, zonder eerst tot een werkafspraak te komen tussen de engel in jezelf en de duivel in jezelf. Tussen jouw bloeiende roos bovenaan en jouw vruchtbare compost-mest daar beneden. Deze twee krachten of tendensen zijn onderling afhankelijk en het spel werkt zolang de engel aan de winnende hand is maar niet helemáál wint en zolang de duivel aan het verliezen is maar niet helemáál verloren raakt.
Het spel werkt overigens niet als je het omdraait. Net zoals de oceaan niet werkt met golven die naar beneden golven.

In stilte luisteren naar klankschalen is misschien wel de eenvoudigste mogelijkheid om te mediteren en diepe rust en verbinding te ervaren. Wanneer je eenmaal ervaren hebt dat het allemaal een spel is, een mysterieus spel, dan kun je daarna helemaal opgefrist weer terug naar de praktische wereld van alledag.