WIJK AAN ZEE – Maandagochtend in het Badgastenkerkje. De voordeur staat open. 3 mannen en 2 vrouwen lopen op de afgesproken tijd naar binnen. Ze schudden hadden. Ze kennen elkaar niet. Ik heb ze uitgenodigd om vrijmoedig in gesprek te gaan over authenticiteit. De kachel doet het niet. Er staan 6 stoelen in een cirkel. Kannen met verse koffie en thee en een schaal met chocolaatjes. We beginnen met een rondje waarin iedere aanwezige zich even voorstelt. JP
Enkele quotes uit deze podcast
Authenticiteit, dan moet je heel diep, het is leren luisteren naar je eigen gevoel. En dat is wat wij in deze moderne cultuur niet leren. Als je opgroeit wordt eigenlijk het tegenovergestelde gedaan: niet leren luisteren naar je eigen gevoel. Je moet je aanpassen aan wat in een bepaald milieu acceptabel is. En als je dan naar school gaat dan heb je daar helemaal een soort hersenspoeling.
Trots op de natuur
Als ik zo om me heen kijk dan denk ik dat de innerlijke mens, dat diepe gevoel verbonden te zijn met de natuur, dát gaat verloren in die technologische samenleving. Ik heb vrienden, kennissen die zijn soms heel trots op iets. Dan hebben ze een dure auto gekocht die vol met techniek zit. Ja, dan denk ik: waar zou jij trots op zijn? Je hebt alleen het geld neergeteld. Die ingenieur die heeft het gemaakt. Dus dat is verkeerd om. Bij mij is het andersom. Dan loop ik door het bos en dan zie ik die bomen en dan denk ik, ik ben heel trots op de natuur. Dat is zo fantastisch. En daar heb je zelf ook van want je bent onderdeel van die natuur.
Ik geloof zelf niet zo erg in authenticiteit van mensen maar wel van plekken waar veel mensen samenkomen
Ik geloof zelf niet zo erg in authenticiteit van mensen maar wel van plekken. Juist omdat daar heel veel mensen samenkomen. En er eigenlijk ruimte is voor alles wat iedereen bedenkt, wil, kan. Iedereen doet iets, iedereen kan iets. Met z’n allen kunnen we alles. Dat geldt ook voor, als je ergens een probleem hebt, hoe klein of hoe groot ook, je gooit het in de lucht en er is altijd iemand die een oplossing weet. Of een richting aandraagt waar die oplossing te vinden zou kunnen zijn.
Ik geloof meer in het collectief
Ik geloof sowieso meer in het collectief. Ik vind het interessanter. Ik denk dat wij mensen authenticiteit soms een beetje overschatten. We zijn mensen dus we hebben een aantal menselijke eigenschappen. Laat dat er 10 zijn. Die hebben we allemaal. En de één heeft iets meer die eigenschap en die karaktertrek maar uiteindelijk verschillen we niet zoveel van elkaar.
De individuele kant van het verhaal
Toen je me vroeg voor deze podcast over authenticiteit interpreteerde ik het in eerste instantie vooral naar de individuele kant van het verhaal. Omdat, ja we worden allemaal geboren en het blad is nog onbeschreven. En in de loop van ons leven en de gebeurtenissen die daarin plaatsvinden, sommige gebeurtenissen die je overkomen en andere waar je zelf de hand in hebt, maar het vormt je, of je het nou wil of niet.
Uiteindelijk laat je iets bewust achterwege van wie je bent
En soms ook weleens kan het je vormen naar iets wat je helemaal niet zo leuk vindt. Dat er stukjes in ons zijn die je niet leuk vindt van jezelf bijvoorbeeld en die wil je het liefste verbergen hè? Want als ik in gezelschap ben dan wil ik graag beschouwd worden als welbespraakt en goh, wat denkt ie goed na. Uiteindelijk laat je iets bewust achterwege van wie je bent. Ik bedoel, we gaan niet de vuile was ophangen. Ja, dat doen bedrijven, dat doen individuen.
Soms voel ik me echt authentiek, maar dat kan ik pas achteraf zeggen
Desalniettemin denk ik dat authenticiteit iets is wat je niet kan doen. Ik kan niet wakker worden ’s ochtends en dan zeggen we gaan vandaag eens lekker authentiek zijn. Dan moet ik dus het gedragsboekje erbij halen ‘Leven in Authenticiteit’ ha ha, van oja, zó moet ik het doen. Soms voel ik me echt authentiek, maar dat kan ik pas achteraf zeggen. Zo van: ik heb me hier helemaal kunnen geven, ik heb niets hoeven te verbergen, me niet mooier voor hoeven doen dan een ander.
Authentiek zijn is iets totaals, zijn wat je bent zonder terughoudendheid
Dat is mooi. Eigenlijk als je authentiek bent, dat is iets totaals. Je hebt geen reserve, houdt niets achter de hand. Gewoon zijn wat je bent zonder terughoudendheid. Hoewel dat niet meteen wil zeggen dat je daarom dan níet authentiek zou zijn want waarom ben je terughoudend? Dat heeft ook te maken met een soort veilig willen blijven.
Ik heb een soort metertje
Ik heb een soort metertje van doe ik mezelf nou geweld aan? In deze sfeer, in deze omgeving? Duidelijk groepen zijn ook van invloed op mijn wijze van authentiek zijn.
Wanneer authentiek te ver doorslaat heet het autisme. Dat zijn mensen die kúnnen alleen maar zichzelf zijn. De vraag over authenticiteit ook voor iemand die autistisch is kan heel troostend zijn. Als je dat weet in te calculeren.
Altijd een soort krachtenveld
Je hebt altijd een soort krachtenveld tussen wat je vanuit jezelf denkt, voelt, wil en wat je zou willen uiten en wat je ook wel even in kunt houden omdat je tevens beseft dat je onderdeel bent van een groep.
Sommige mensen kunnen een opmerking domweg niet hebben en dat weet je allang al van te voren dus hou je het voor je. Is dat dan liegen? Is dat dan veinzen? Het zoeken naar dat evenwicht daar kan je je hele leven lang mee bezig zijn.
Het is leuk om het hier met elkaar over te hebben
Het is leuk om het hier met elkaar over te hebben. Wat is het daadwerkelijk wat je authentiek maakt? Dat is hoe je je leven leidt en welke keuzes je maakt en ik denk dat het over hele hoge hobbels gaat. Ik ben heel lang gepest en dat vormt je ook tot iets. Uiteindelijk kom je er altijd wel sterker uit maar het onrecht, welke keuzes maak je in het leven, hoeveel vertrouwen heb je in de mens, wat ga je zelf doen, welke richting ga je op, hoe kwetsbaar durf je te zijn? Durf je het hardop te zeggen of niet, hou je alles voor jezelf?
Blauwdruk van jezelf
Ooit lang geleden was ik bij een homeopathische arts en die deed ook aan het eh sterrenbeelden in kaart brengen, astrologie, dan is het net alsof je een blauwdruk van jezelf gepresenteerd krijgt. En daar bleek uit dat mijn bliss in de gemeenschap lag. Op dat moment deed ik er eigenlijk niets in alleen maar dingen voor mezelf. Qua werk, sociaal. En dat vind ik wel grappig achteraf gezien, dat je denkt, oja, in die zin klopt dat wel, ja.
Niet op zoek zijn maar juist die zijns-ervaring
Maar… gevoel van thuiskomen, je vroeg net van waar ligt nou die schat hè? Ik denk juist dat dat niet is dat je met z’n allen of persoonlijk daarnaar op zoek bent naar iets om te bereiken maar juist die zijns-ervaring. Gewoon dat ervaren, je existentie, dáár ligt voor mij een stukje schat . En dat doe je individueel, soms, dat gebeurt soms, maar ook in de groep.
Alleen al die ervaring van samenzijn
En het samenzijn, letterlijk, is dát. Het maakt eigenlijk niet uit wat je aan het doen bent. Ben je op een muziekavond, zit je met mensen aan de bar, je kunt ervaren, dat je bent er samen. En alleen al die ervaring is voor mij een stukje van die schat. Ik weet niet of dat een antwoord is op je vraag. Ja dat is een prachtig antwoord.
Dat er dan opeens tranen zijn
Je kan het niet afdwingen, maar je kan wel de kans vergroten dat het gebeurt. Als je het niet voelt, dan mist er al iets aan. Dat er dan opeens tranen zijn. Ja. Dat je zo geraakt kan zijn. Ik zat met een hele leuke dame aan een tafeltje te praten en er komen 6 eh, doedelzakken langs. Pfffffrrrr… ik begon tegelijk te janken. En ik weet nog niet waarom. Als je er nu aan denkt dan voel je het weer, ik zie het aan je ogen. Ja. Het is ook een leeftijdsding.
De imperfecte fanfare
We hadden laatst Dik Broekman hier die kan er ook inschieten in de ontroering, bij het horen van een imperfecte fanfare… nou dan moet je maandag eens naar café de Zon komen. Ha ha ha ha. Dan hoor je de heerlijkste imperfecte blaasmuziek. Voor mij is de magie daar weer van dat je hoort die imperfecte individuen die streven naar een gezamenlijk geluid en dat is er ook. Maar dat wisselt. Je gaat de hele tijd tussen die twee werelden van de gezamenlijkheid en de individualiteit, gaat dat heen en weer. Dankzij die imperfectie. Want als je een perfect orkest hebt dan zit je de hele tijd in hoger sferen eigenlijk.
Gewoon een klein deuntje
Dan heb ik eigenlijk nog 1 vraag aan Auke: kun jij deze podcast muzikaal afsluiten en ons eventjes dat heerlijke duende, blissgevoel bezorgen? O, God! Ik wil niet teveel druk op je leggen hoor. Nee, er ligt helemaal geen druk op mijn schouders, ik voel helemaal niks. Even kijken wat zullen we eens doen?
Je hebt 2 gitaren meegenomen, welke wordt het? Het zal het kleintje worden. Is dat geen ukelele? Nee dit is een tenor-gitaartje. Wat ga je zo spelen? Het is gewoon een klein deuntje. Wat een beetje… ja, luister maar…
Geef een reactie