Hee, hallo jij die begint te lezen aan dit verhaaltje. Mag ik je een vraag stellen? Wat zou jouw antwoord zijn aan jezelf op de vraag: ben jij authentiek? Let op, dit is geen woordspelletje maar authentiek betekent niet precies hetzelfde als oorspronkelijk en ook niet precies hetzelfde als uniek. Je kunt iets unieks hebben dat volledig nep of kunstmatig, bedacht is. Je kunt iets authentieks hebben dat misschien op meer plekken voorkomt, maar wel volkomen echt en oprecht is.
Wat Rainer Maria Rilke in zijn Brieven aan een jonge dichter schreef over persoonlijke authenticiteit en artistieke eigenheid wordt gezien als een meesterwerk. Kernthema’s in het tekstfragment hieronder zijn: De Innerlijke Noodzaak en de waarde van eenzaamheid. Authenticiteit begint waar de bezorgdheid over het oordeel van de buitenwereld ophoudt.
Authentiek leven
Rilke stelt dat echt werk of een authentiek leven voortkomt uit een drang die zo fundamenteel is dat je niet zonder kunt. Om authentiek te zijn, moet men de externe validatie loslaten. Je moet de stilte en de confrontatie met het eigen innerlijk durven opzoeken. Over de liefde heeft Rilke een visie die aansluit bij eenzaamheid. Liefde betekent dat twee eenzaamheden elkaar begrenzen, beschermen en begroeten.
“Jij bent authentiek als… jij zegt waar het zwarte puntje is”
Goed genoeg
Wanneer Franz Xaver Kappus, een jonge officier in opleiding, aan Rilke vraagt of de gedichten die hij schrijft wel goed genoeg zijn en hoe hij succes kan behalen, wijst Rilke hem direct af van de mening van anderen. Volgens Rilke ligt authenticiteit niet in uiterlijke erkenning, maar in een radicale innerlijke noodzaak. Hier volgt een vertaald tekstfragment uit de beroemde Eerste Brief (Parijs, 17 februari 1903) waarin Rilke de essentie van authenticiteit omschrijft.
De blik naar binnen
“U vraagt of uw verzen goed zijn. U vraagt het aan mij. U hebt het immers al aan anderen gevraagd. U stuurt ze naar tijdschriften. U vergelijkt ze met andere gedichten en u raakt ongerust wanneer bepaalde redacties uw proeven afwijzen.
Niemand kan u raad geven of helpen, niemand
Welnu (aangezien u mij hebt toegestaan u raad te geven), ik vraag u dringend dit alles op te geven. U kijkt naar buiten, en dat is nu juist wat u op dit moment het minst zou moeten doen. Niemand kan u raad geven of helpen, niemand. Er is maar één enkel middel: Ga in uzelf. Onderzoek de reden die u dwingt te schrijven. Ga na of haar wortels zich in de diepste plekken van uw hart uitstrekken.
Graaf in uzelf naar een diep antwoord
Geef tegenover uzelf toe of u zou moeten sterven als het u verboden zou worden te schrijven. Dit vooral: vraag uzelf in het stilste uur van uw nacht: móét ik schrijven? Graaf in uzelf naar een diep antwoord. En als dit antwoord bevestigend mocht luiden, als u deze ernstige vraag met een krachtig en simpel ‘ik moet’ kunt beantwoorden, bouw dan uw leven op volgens deze noodzaak.”
I have a need for solitude ~ Mary Chapin Carpenter & Co ~ Transatlantic Sessions
