WIJK AAN ZEE – Op donderdag 27 februari om 20:00 uur is er een klankschalenconcert in het Badgastenkerkje.
Reserveren klankschaalconcert 27 februari

Inloop vanaf 19:30, er is verse thee, het concert duurt ongeveer een uur. Een financiële bijdrage naar draagkracht is welkom voor de instandhouding.  

Heb je weleens aandachtig geluisterd naar een stem die zingt. Die misschien wel zingt zonder woorden?

Wellicht laat je je erdoor betoveren. Misschien maakt het tranen los of laat je je verleiden om te gaan dansen. Het kan en vaak gebeurt het. Op een gegeven moment is het dan niet meer zo duidelijk waar de muziek ophoudt en waar de emoties beginnen, want het is een muzikaal gebeuren waarin de stem jouw zenuwstelsel bespeelt zoals adem speelt op een fluit.

Precies zó gaat het met iedere soort ervaring die je maar kunt hebben.

En naast de muziek zijn er natuurlijk nog meer dimensies. Het vibreert ook in de dimensie van het kijken, het vibreert in de dimensie van de aanraking, en in die van het ruiken en in de verstandelijke dimensie van symbolen en woorden, die elkaar allemaal oproepen en die spelen met elkaar.

Wanneer je eenmaal ervaren hebt dat het allemaal een spel is, een mysterieus spel, dan kun je helemaal opgefrist weer terug naar de wereld van de praktische zaken.

‘Eruit halen wat er in zit?’ Alsof het leven een bank is die beroofd moet worden

Je hebt dan gezien dat de het universum in wezen een magische illusie is, een wonderlijk spel. En dat er helemaal geen aparte, afgescheiden, losse ‘jij’ is die iets uit die wereld zou moeten halen, alsof de wereld en het leven een bank is die beroofd moet worden. De enige werkelijke ‘jij’ is de jij die komt en die weer gaat. Die zich manifesteert en die zich dan weer terugtrekt. Die beweging van komen en gaan vindt plaats in elk bewust wezen en áls elk bewust wezen. Want ‘jij’ bent het universum dat naar zichzelf kijkt vanuit biljoenen verschillende gezichtspunten. Gezichtspunten, die komen en gaan zodat er telkens op een nieuwe, frisse manier naar gekeken kan worden.

Wat wij zien als dood, lege ruimte of het zwarte niets, is alleen maar de diepte tussen twee deinende golven van de eindeloos golvende oceaan. Het hoort allemaal bij de illusie dat er op de een of andere manier ergens in de toekomst iets te halen valt en dat het dringend noodzakelijk is om door te ploeteren tot we dat te pakken krijgen.

De enige tijd die er is, is nu en er zijn helemaal geen anderen behalve het alles en ook is er niets dat je eruit zou kunnen halen hoewel het wel het aardige van het spel is om net te doen alsof dat wel zo is.

Iedereen die een beetje opschept over dat hij dit allemaal weet die begrijpt het niet, want hij gebruikt alleen maar de theorie als een trucje om de illusie dat hij afgescheiden is in stand te houden. Hij speelt het spelletje ‘ik ben spiritueel beter dan jij’. Bovendien is hierover opscheppen zeer denigrerend voor degenen die het niet kunnen begrijpen en die oprecht het gevoel hebben eenzame, individuele zielen te zijn in een wanhopige, pijnlijke strijd van het bestaan.